Yok benimkilerden ateş çıkıyor hem de ne ateş. Kimse yanımda duramıyor sırada. Bazen duvarları yumrukluyorum bazen eşya kırıyorum. Geçen en son ofiste yazıcı sürekli kağıt sıkıştırıyordu giriştim yazıcıya 4-5 tokat attım kırdım. Sinirlenince gözüm bir şey görmüyor çünkü. Lafımın da gittiği yeri de bilmiyorum bazen hiç ağzımın ayar olmuyor o sırada saydırıyorum kim olursa olsun. Bir keresinde şantiye şefine demiştim çalışmıyorum diye. Zor ikna ettiler beni 1.000 lira da zam yapmışlardı bundan 7-8 sene önce. Canım çok sıkılırsa işi gücü de bırakır giderim hiç belli olmaz benim işim.
Hayır.. Kendimden korktuğum için aksine çekinerek tepki veriyorum.. Karşımdakine "nolur karşılık verme de kötü şeyler yapmayayım" der gibi bakıyorum...
Eskiden evet söylenenler gücüme giderdi hakemedimi haksızlığa uğradığımı düşününce sinirden dolardı gözlerim ama artık degmedini pek birsey ifade etmediğini anladim insanlar karsinda ağlamanın bir snksmi yok helede anlayan yoksa
Sinirlendiren kişinin bende belli bir yeri, önemi varsa eger duygularımı kontrol etmekte zorlanabilirim.. ağlarım da deliririm de.. beklenmedik şekilde güle de bilirim.. her şey mümkün