En köylü özelliğiniz nedir?

İşte mesele tam olarak o tabağın dibindeki yağa ekmekle dalabilme cesaretidir zati! İstediğin kadar İtalyan takım elbisesi çek, boynuna fular dola, iki kadeh Fransız şarabı yudumla; o masaya kuru soğanla koca bir tabak çoban salata geldiğinde yumruğu vurup soğanı cücüğünden ikiye ayırma arzusu adamın gırtlağına kadar tırmanmıyorsa orada bir eksiklik vardır.

Hele o koltuk düşmanlığı yok mu... Koskoca salon yapmışsın, İskandinav minimalist mobilyalar döşemişsin ama beşinci dakikada kendini yerdeki kilimin üstüne uzanmış, koltuğun alt kenarını da kafana yastık yapmış televizyona bakarken buluyorsun. Ayakları da sehpaya doğru uzattın mı kral dairesi halt etmiş yanında! Bir de misafirlikte falan çay bardağını tabağına koyarken o şekeri hunharca, şıkır şıkır üç dakika karıştırıp kahvehanedeki dayılar gibi kaşığı bardağın kenarına yatırma huyu var ki, onu hiçbir görgü kuralı bu bünyeden söküp atamaz; köylülük dediğin şey fıtrattır, samimiyetin kalesidir, gururla taşırız yani!

yemek ne kadar lüks olursa olsun dibinde kalan sosuna veya suyuna o ekmeği banmadan asla doymuş hissetmiyorum. masada çatal bıçak olsa bile elimle o ekmeğin köşesini koparıp banarım, vazgeçemediğim tek alışkanlık bu sanırım.

Yer sofrası ve yer yatağını severim, bazı yöresel kelimeleri bilerek kullanırım 😊 köye varınca elime bi sopa alır onu baston yaparım, yeğenime amcam yerine emmim derim... Daha çok ya, heralde ben hala köylüyüm 🤣