Gücüm yok ama hala tükenen birşeyler var, ne yapmalıyım ve daha hangi bahaneye sığınıp da kendimi kandıracağım bilemiyorum?

Yıllardır git gide daha da değersiz hissediyorum, canım çok acıyor ve kendi kendime yetmeye çalışmaktan da yoruldum. Kimseye yanlışım olmadığını bilsemde en küçük şeyleri düşünüp acaba kırdımmı diye düşünen biriyim ama bir kez olsun bu türde düşünüldüğünü hissetmedim. Değersizliği iliklerimi geçip beni bedenen yok edene kadar hissediyor ve birçok hastalık ile savaşarak bunu yaşıyorum, dayanmak zorlaştı iyice. Diyecek kelimem kalmadı kimseye, tek istediğim birazcık sarılmak belkide birinin omzunda ağlamaktı. Çevremde ailem dahil herkes acılarla yıllardır savaşıyoruz ve ben onlardan da etkileniyorum çünkü sevdiklerimin canı da elbetteki benim canım.. Kimseyle konuşamamak, konuşmaya çalışıp susturulmak, kendi dertlerini söyleyip bende bunu yaşadım işte nolmuş gibi sözlerin denmesi, konuşup da dinlenmemek ve her seferinde umursanmamak beni her geçen gün öldürüyor. İnsan her gün ölebiliyor gerçekten birçok farklı şekilde hemde her seferinde hiç tahmin bile edemeyeceğim şekilde. O kadar çok aklımla savaşıyorum birçok şey denedim bir çok farklı yöntem duygularım eninde sonunda beni zehirleyen bir ok gibi saplanıyor. Keşke duygusuz olabilsem demek isterdim ama buna bile üzülürdüm, birini anlamak maalesef mi desem bilemiyorum ama bana anlam katıyor çünkü biliyorum. Ne hüznümü gizleyebiliyorum ne mutluluğumu her şey içimde patlayan bir bomba niteliğinde ya çok şiddetli yaşıyorum. Mutluluğu bir yalandan alıp gerçek ederek yanında bulunduğum herkesi en azından gülümsetip devam etmek isterken benim canımı her seferinde sıkıyorlar ama limon gibi değil bir düğümü son güç ile sıkar gibi bir daha açılmasın dercesine. İnsanları umursama, kendini sev gibi klasik olan ama olması gereken şeyleri diyeceksiniz lakin bende bir insanım yaşamak istemediğim hissi yaşatmak istemiyorum. Kendimi sevmiyor değilim ama nefreti yendim ve başka bir hitap ile kendimle yine tartışmak istemem tabiki. Hassasım biliyorum ama nedeni ben değilim bunu bilmek beni daha hassas hatta görünmez, duyulmaz ve bilinmez hissettiriyor desem yeridir. Nötr olmak isterdim hep herşeye karşı bunun için çabaladım küçüklüğümden beridir ki böylece ne abartı bir duygu olurdu içimde ne de başka bir olay çok düşünme gibi.. Herşeye kırıldım hayattaki ve gönlüm ne kendim tarafından nede belki birisi tarafından alınmayacak bende zaten alamıyorum. Başkalarının yaşadığı mutluluğu veya acıları bir şekilde örnek verip kendi hislerimle kıyaslamayı sevmiyorum, sevmeyeceğim de. Herkesin mutluluğunun da, birçok şeyinde ve elbetteki canınında sınırı vardır ya işte benim de var. Bilemiyorum daha da en uygun hissettiğim kelimeler ile nasıl cümleler kurabileyim ki.

İçimde de dışımda da sönmeyen bir ateş var canımı öyle yakıyor ki canımın yandığını bile hissedemiyorum?

Hiçlik içinde hiçbir şey olmak istiyorum.