Hayal kırıklığına uğratmanın vicdan azabı nasıl geçer?

Geçmiyor. İnsanları önemsemeden yaşamalıyım. Kendim için sadece kendim ama ben sürekli takdir toplama peşindeydim. O takdiri o kadar kafaya taktık ki en sonunda rezil bir hayat yaşattı evren, o takdire layık bir insan olmadığım gerçeğiyle yüzleştim ve birçok kişiyi de hayal kırıklığına uğrattım. İnsanlar örnek gösteriyordu resmen beni. Hem onları kandırdım hem kendimi. Ama en azından çok güzel rol yaptım. Sadece aykırı bir kişiliktim o kadar beklenti yaratmicaktım, karakterimi kullandım. Artık insanların kafasından çıkıp kendime dönmem gerekiyor ama ben takmışım elaleme hala hayal kırıklığına uğratmanın acısını çekiyorum. Ben sadece kendimi düşünmem lazım! Kendimi kurtarma derdinde olmalıyım hayran bırakma değil. Nasıl geçecek içimdeki bu suçluluk hissi? Çünkü tüm psikolojik sorunlarımın sebebi bu his. O kaygılar depresif ruh halleri bunun altında yatıyor. Üstelik koca bir hiçim resmen kendime hikaye yaratmaya çalışıyorum. Gereksiz saçma sapan.. Ahh kafam ahh! Dikkat çekmeyi çok önemsedim. Şimdi de nefret ediyorum. Artık mutlu olacak bir şeyler bulmam lazım! Ne bu gereksiz dram, kendime yüklenmeyi de bırakmam lazım. Artık hiçbir beklentim yok hayattan. Sadece yüzüm gülsün bu kadar. Reva mı bu bana sizce? Mutlu olmayı hak ediyor muyum?