Yaşarım
Yaşayamam
Yaşını ve cinsiyetini belirt, oyunu kullan:
Lütfen yaşını seç
Aslında anketi eve yaşayabilirim olarak işaretleyip cool hissetmek istedim. Ancak biraz kişisel farkındalık ile kendime odaklandığım zaman davranışlarım, bakış açım, yaşam tarzım ve alışkanlıklarım aslında yalnız yaşayabilecek gücü kendimde bulamadığımı gösteriyor. Üzgünüm kendim. Bunu yapamıyorsun. Ben kendimde bu gücü bulamıyorum. Uzun bir süre bunu yapabileceğimi düşünerek zamanımı ve odağımı kendime çevirdim ancak bunun başarısızlığı şu an yüzüme yüzüme vuruyor.
İçimdeki ses bana bunları söylüyor:
'' Sonunda olan oldu
Üzgünüm ben gittim
Kararım kesin o canım yılları boşuna ziyan ettim
Sonunda vakit doldu çok bile sabrettim
Bir gün anlarsın elbet zamanı gelir neyini kaybettin''
Yaşarım. Bunun için de bir şartım yok. Para, olanak, materyal vs... Bunları talep eden zaten yaşayamayacağını belirtmiş olur.
Uzun yıllar yalnız ve mutlu yaşayabilirim. Kalabalıklardan ve insanlardan öğrendiklerim bana bir ömür yeter.
Saygılar
Cevap
9Cevap
Param olursa evet ama mutsuz ve anlamsız bir hayat olur benim için.
Maddi değil de manevi boşluk zor geliyor
Evet maalesef. yalnızlık insanı üzer çünkü
Yalnızlık Allah'a mahsusdur ne kadar da yalnız olurum desek de olmaz illaki sırtımızı yaslanacağımız bir insan isteriz kimse kendini kandirmasın
Bulurum, ama baba olma duygusunu tatmak istiyorum..
İnşallah
Evliyim ve kızım var ikinci çocukta yolda. Yalnız yaşayana mutluluklar ama ben asla yaşamam yalnız
Anladım hayırlısı olsun
Amin teşekkür ederim
Yalnızlık Allah'a mahsusmuş.
Ünsiyet ettikçe takarrur eder.
1 ay spor yapsan ara versen eski haline dönersin. İlim de bunun gibidir. Sabır, disiplin ve istikrar ister.
Zaten ilim tuzlu su içmek gibidir ki onu içen içmeye doyamaz. İçtikçe içesi gelir. Okuyanın da okudukça iştahı artar. Mümkün olsa ve elinden gelse zamanı durdurmak ister.
"Yeis mani-i her kemaldir." Ümitsizlik her olgunluğu engeller.
İyimser olan hamleli olur. Ümitsizsen eline hiçbir şey geçmeyecek. O halde bu faydasız ve manasız düşünceleri çöpe at.
Kelime-i tevhidde bir sır var. Önce la ilahe denir ki anlamı hiçbir ilah yoktur, sonra illallah denir. Yani önce gereksizleri, yanlışları hayatından çıkarmalısın. Ta ki doğru olana yer açılsın.
Yine bir kaide ki "Defi mefâsid, celb-i menafiden evladır." Yani mefsedeti kötü şeyleri defetmek, iyilik yapmaktan öncedir.
Küçük bir video var. Linkini atayım. https://m.youtube.com/watch?v=RsoRYWA9qMg
Hiçbir şey yapmayan herkes küçük sıkıntılarını zihninde çevirip durur. Bu düşünüp durma, zihni beslemekten ziyade mahveder. Kanalize edilmediği için duyguların gücü yozlaşır. Öz saygımızın belli belirsiz yaraları derinleşir, kaçınılmaz sıkıntılar günümüzü zehirler ve uykumuzu kaçırır.
Çalışmak, sürekli ve kalıcı bir çaba gösterme şekli olduğundan, irade için mükemmel bir terbiye teşkil eder.
Jules Payot
Böyle konuşunca boş oturuyormuş gibi anlaşılıyorum genelde 🙂 boş oturmam ben yapıma ters aslında fiziken de hastalanıyorum boş oturunca ruhende. böyle hayatım adına stratejik adımlar atamıyorum, o şekilde düşünemiyorum. Umut bağladığım birkaç şey vardı Allah imtihan etti diyim ondan sonra pek kesin gelmedi birçok şey o yüzden akışına bıraktım
Kedi olabiliyorsa yaşarım :D :D
Yaşarım, yaşıyorum da zaten
Yalnız yaşıyoruz zaten
En büyük manevi boşluğun?
Evet
Yalnızlıktan korkarım 🥲
Kendi cevabını paylaşmak ister misin?