Yaş ilerledikçe insanlarla arkadaş olmak daha mı zorlaşıyor?

Benim için her zaman doldu, gençken de arkadaşlık yapamazdım kimseyle, insanlarla iç içe bir yerde geçti çocukluğum lakin buna rağmen açılamadım, sosyalleşemedim, kendimi ifade etmekte güçlük çektim korkutularak büyüyen bir çocuktum çünkü. Çok sonradan öğrenebildim kendimi ifade edebilmeyi, cümle kurabilmek dahi benim için büyük bir işti, sıradışı bir şeydi, tıkanıyordum, anlatamıyordum kendimi, akran zorbalığına da maruz kaldım, gerçi birisi benimle arkadaş olmak istemişti lakin ondan bile geri çektim kendimi, hiç sevmedim insanları. İnsanların aşağılayıcı bakışlarını sevmedim. Kendimle bile iletişim kuramıyordum, kendini ifade edemeyen kişi için zordur arkadaşlık kurmak, hiç arkadaşım yoktu, olanlar da arkadaş değilmiş, bunu da gördüm yıllar sonra ve kendime de bir söz verdim, kimse sana öyle bakmayacak bir daha, buna müsade etmeyeceksin diye. Herkesin muhakkak bir tane arkadaşı vardı lakin benim yoktu, dışlanıyordum, sonra iyice sessizleştim, iyice içime kapandım, o boşluğu kitap okuyarak doldurdum, romandaki karakterlerle bağ kurdum, insanlarla bağ kuramıyorum ben. Artık akran zorbalığına maruz kalan o küçük kız değilim lakin şu da bir gerçek ki; yaş ilerledikçe insan daha seçici oluyor, insanları daha iyi analiz ediyor, çünkü o yaşa gelene dek bir çok deneyim kazanıyor, yaş ilerledikçe arkadaşlık kurmak daha zordur. Küçükken içten içe üzülürdüm yalnızlığıma lakin şimdi büyüyünce, kendimi büyüyünce o yalnızlığa da sever oldum, yalnızlık beni incitmiyor, hem güzel şey yalnızlık, kafan rahat , huzurun seninle ve insan yaşı arttıkça "az insan, çok huzur"sözünü benimsiyor , hayatına geçiriyor insan. Yaş aldıkça sadeleşiyor. Hatta fazla kalabalıkları ayıklıyor. Daha da zorlaştığından değil aslında, az ve öz insanı tercih ediyor insan hayatında, bazıları da benim gibi yalnızlığı seviyor, sessizliği seviyor, bireysel hareket etmeyi seviyor