Affedici olmak ceza mıdır, lütuf mudur?

Ben affetmeyi beceremiyorum, affetmek de istemiyorum. Affetmeye çalıştım lakin kendime kızdım, kendimi affedemedim.

İnsan layık olanı affederse kendini affedemez, mühim olan benim kendimi affetmem.

En büyük özürü kendimden diledim ben, değmeyecek kişilere kendimi açıkladığım için, saygısızlara müsade ettiğim için, kendimi koruyamadığım için kendimden özür diledim ve kendimi affettim.

Bile, isteye, planlayarak, hile yaparak, sinsice, önemsemeden beni kendime kırdırmaya çalışan hiçkimseyi affetmiyorum.

Lisede öğretmenim başka bir öğretmenime benim hakkımda, adımı anarak "pek saf"dedi küçümseyici bir ses tonuyla, yanındayım demi, ne diye adımı anarak, ben de ordayken, yanıbaşındayken dedikodumu yapıyorsun, eminim ki niyeti beni kırmak değildi, ne derdi olabilir ki benimle? Önemsemedi beni, herhalde bu saf kız hiçbir şeyi anlamaz kafasındaydı ya da anlayıp anlamamam onu enterese etmiyordu, ona göre kimim ki ben, ona göre benim duygularımın, kalbimin paramparça olmasının bir mahiyeti var mı? Öğrenciler ona barbie derlerdi, lakabı öyleydi lakin zayıf, ince bir kadın da değildi, bense kendisini Emel Sa

Bana göre bir lütuf tür... Affetmek inkar etmek ya da görmezden gelmek anlamını taşımaz. Yapılan hata ancak biliniyorsa affedilebilir. Affetmek geçmişten gelen kapanmamış bir dosyayı kapatabilmektir. Geçmişin asla değişmeyeceğini kabul etmektir. Affettiğimizde bize zarar veren, yaralayan kişiden kurtulmuş ve yaşadığımız hayatla ilgili sorumluluk alabilir hale gelmiş oluruz. Öfke, kin, nefret gibi sosyal ve psikolojik hayatımızı derinden etkileyen olumsuz duygulara karşı oluşturmamız gererken, en güzel strateji “affı tut, iyiliği emret ve cahillerden yüz çevir!” İlahi hitabına kulak vermektir. Affı tutmak, affedici olmak, bağışlayabilmek… Kişinin muhatabını gerçekten affetmesi, önce kendi ruhunu özgür bırakması demek olduğunu hemen herkes tecrübeyle bilir sanırım. ‘Affetmemenin’ aslında muhataba hata yapma hakkı vermemek olduğu az çok bellidir. Affetmek bizi özgürleştirir.

Bence bu bir lütuf, ben çok kinci bir insanım. Bana yapılanı kolay kolay unutmam, belki karşımdakiyle tekrardan konuşmaya başlarım ama her an tetikte olurum ya bir yanlışı olursa diye. Ama bunun şöyle kötü bir yanı var ki için içini yiyor, asla rahat edemiyorsun. Sürekli kendinle savaş halinde oluyorsun. Bazen bunu o kadar abartiyorum ki geceleri düşünmekten uyuyamıyorum. Affedici olunca kafanız rahat oluyor, en fazla hayatınızdan çıkarırsınız olur biter.