Tükenmişlik sendromu yaşıyorum ne önerirsiniz?

Arkadaşlar, lütfen yardımcı yorumlarda bulunun, ben 22 yaşındayım bu güne kadar hiç sevilmedim. Sevgilim de olmadı arada flört, konuştuklarım oldu tabi, ama gerçek anlamda hiç bir şekilde sevilmedim, ne anne, ne baba, ne arkadaş arkadaşım yok bile psikoloji desen zaten kalmadı ağlayacak halime sürekli gülüyorum saçma sapan olaylara bile, ben korkunç travmalarla dolu 12 kişilik bir evde büyüdüm 7/24 kavga, dövüş, beddua, Vb şeylerle büyüdüm dolayısıyla özgüven'de 0 Dı zamanla biraz kendi kendime özgüven kazandım şükür ama asla diğer insanlar kadar olamıyorum, çirkin değilim yani genelde insanlar. Da çirkin görmüyor, bende, görmüyorum, tek bildikleri git çalış git iş bul 12 yaşında tekstil hayatına atıldım günde 12 saat çalıştım bir meslek sahibi bile olamadım şimdi diceksiniz ki şimdi oku. okumaya çalışıyorum aöl'den umarım lise biter bu sene çok acı çektim hayatım boyunca 14, 15 yaşlarındayken tek başına hastanelere giderdim annen, baban yoksa muayene edemeyiz derlerdi bende vefat ettiklerini söyler muayene olurdum, 14 yaşındayken kadınsal bir hastalığım olduğunu öğrendim, doktor bana neden tek başınasın şimdi bunu sana nasıl söylicem dedi, ama anlatması gerekti, anlattığında öldüm sanki kalbim ağrıyordu, bunu günlerce, aylarca tek başıma taşıdım bu yükü, ameliyat olmam gerektiğini söylediler o yıllar o zamanlar 30 bin demişlerdi neyse bunu beni doğuran kadına söylediğimde ay Allah korusun insanlar duymasın sonra sana kısır deyip istemezler dedi" tuhaf ne çok acı dedim o bile böyle diyor hiç bir zaman kendime değer vermedim, veremedim bir gün Instagram 'dan bir psikologa yaşadıklarımın yarısını anlattım bana nasıl bu zamana kadar dayandın dedi ve tabi destek almam gerektiğini bunu size anlatmamın sebebi artık tükenmişlik sendromu yaşıyorum galina hiç bir şekilde hiç bir şeyden zevk almıyorum ne önerirsiniz