İlişkide önceliğiniz romantizm mi yoksa beraber eğlenebilmek mi?

Romantizm dediğin şey mum söndüğü, çileğin üstündeki çikolata donduğu an biter; ama bir ilişkide asıl öncelik ne romantizm ne de öyle vıcık vıcık eğlence, bildiğin o tartışma meydan muharebesinden sağlam çıkabilmek, canını kurtarabilmektir zati!

Millet sanıyor ki ilişki yürütmek el ele tutuşup fonda keman eşliğinde gün batımına karşı süzülmek. Yahu sen karşındakiyle günde yirmi dört saat nasıl romantik kalabilirsin, insan bir süre sonra baygınlık geçirir, şeker komasına girer be! Asıl mesele, akşam salonda "Sen benim annemin dediğine niye öyle güldün?" ya da "Çorabını niye yine sehpanın ayağına doladın?" diye başlayan o nükleer kriz anında devreye giriyor. O an ortalık öyle bir geriliyor ki, romantizm pencereden atlayıp can havliyle kaçıyor; eğlence desen zaten çoktan helvasını kavurmuş!

Orada tek bir hayatta kalma kuralı vardır: Haklı çıkmaya çalışmayacaksın! Bak bu acemilerin yaptığı en büyük hatadır; haklı çıkmaya çalışmak pimi çekilmiş el bombasını göğsünde yumuşatmaya benzer. Önemli olan o tartışmadan zaiyatsız, uzuv kaybı yaşamadan, gururunu da ceketinin iç cebine saklayıp sağlam çıkabilmek!

Sen o fırtınanın ortasında dik durup laf yetiştirmeye kalkarsan karşı taraf seni laflarıyla öyle bir presler ki, ertesi sabah nüfus müdürlüğüne gidip kaydını sildiresin gelir. Ama hafiften boynunu büküp, o meşhur "Haklısın hayatım, ben o an öyle düşünemedim" savunma kalkanını açarak masadan tek parça halinde sıyrılıyorsan, işte en büyük romantizm de odur, en büyük eğlence de! Tartışmadan sağlam çıkan adam zaten akşam oturup çekirdeğini de çıtlatır, televizyonun karşısında keyifle güler de; ama haklı çıkıp o muharebede can veren adam, zafer kupasını anca tek başına soğuk kanepede yorgana sarılarak izler yani!

Önceliğim saygıdır.

Saygı yoksa ne eğlenebilirsiniz ne de duygusal anlar yaşayabiliriz.

Saygı ve ardından karşımdakinin mutluluğu için elimden geleni yapmak önceliğimdir. Eğer karşımdaki de benim gibi olursa dünyada cenneti yaşarız bence.