Sıkılmış hissediyorum hayatta birisine ihtiyacım var sadece sarılmak için normal mi?

Gerçekten hayattan yorulduğumu hissediyorum bir eksiklik var her günüm aynı geçiyor aileme her hangi bir şey anlatmak istemiyorum her hangi bir ruhsal problemim yok klasik Türk genciyim ama en çok ihtiyaç duyduğum hiç bir şey anlatmadan yumuşak narin bir bedene sarılmak ve sarılarak ruhsal dertlerimi anlatmak istiyorum. Arkadaşlarıma anlatmak istemiyorum yargılarlar, tırnak içinde ortam dediğimiz grupta gözden düşmek istemiyorum nasıl anlatsam, insanların gözündeki kişiliğim ve yalnız kalınca oluşan kişiliğim gerçekten çok farklı. İnsanlar içerisindeki kişiliğim sadece değer görmek için takındığım egoist tavırlardan ibaret çünkü sadece böyle değer görebiliyorum sanırım beni gerçekten anlayacak bir dosta sahip değilim her şey yapmacık geliyor. Çehovun 6. koğuş isimli kitabında karakterin gördüğü yapmacık ilgiden uzaklaşıp sadece kafa dinlemek istemesi gibi bir durum söz konusu yani umarım geçer okuduğunuz için teşekkür ederim bunları yazdıktan sonra bile bir rahatlama geldi <3