Arada kendimize dönüp bi bakmamız da gerekiyor sanki. Suçu hep karşımızdakinde aramak kendi içimizdeki suçluluk duygusundan bir nebze kurtulmamıza sebep olabilir belki fakat bu, insanlarla olan ilişkilerimize büyük ölçüde zarar veren bir savunma şekli bana göre biraz gerçekçi düşünecek olursak.
Ben mesela, kendimi anlatmadan anlaşılmayı beklediğimi farkediyorum uzun zamandır. Kimse müneccim değil. Kimse bizi anlamak zorunda da değil biz kendimizi anlatmadan. En sevdiklerimiz de dahil... Sen kendini nasıl eleştirirsin bu konuda? Yoksa sen mümekemmel misin? :)
Kendini eleştirecek olursan, ilişkilerinde en sık yaptığın iletişim hatası ne?
Kendimi her zaman ifade etmeye çalışırım fakat anı sinirlerim sanırım benim hatam da. Elbette her zaman karşıda bulmadım suçu tamamen. Çünkü mutlaka karşıdakinin de haklılık payı vardır derim ama bazen ağır şeyler bunu söyletirmez işte.
Yani karsimdaki kisi ben olsam onun içinin karanlığından kötu enerjidinden konusmazdim ve bence bundan yanlızim ama elimde değil hayat kolay değil herkese her şey farkli
Söyleyeceği şeyi zihnimdeki algoritmamda oluşturup -geçmişten gelen verilerle tabiki- o söylemeden benim yorum yapmam şeklinde 😊 Bilmem anlatabildim mi ama?