İnsanlarla samimi olamıyorum, sohbet edemiyorum. Bana yardımcı olur musunuz?

Kendimi bu dünyadan çok kopuk hissediyorum, etrafımda sürekli bir şeyler dönüyor ama hiçbirine dahil olamıyorum. Var olmak bana o kadar zor geliyor ki varlığımı kabul etmek istemiyorum, sadece yok olmak istiyorum. Kendimi çok değersiz hissediyorum. Belki çocukluk travması belki aile yapısı ama bu durum gerçekten beni çok yıpratıyor; zamanın sürekli akması, yeni bir güne daha uyanmak, insanlarla konuşmak, sorumluluklar hepsi bana çok fazla geliyor. Çevremde kimse olmasın istiyorum. Yalnızlık bana o kadar iyi geliyor ki bazı zamanlarda. İçimde hep bir geç kalmışlık hissi var. Koşup yorulmasam bile bir yerde durup dinlenmek istiyorum. Çok acı çekiyorum, insanların beni dinlemesine ihtiyacım var. Derdimi anlatamıyorum, olanlara sesimi çıkaramıyorum, kafamda o kadar fazla şey dönüyor ki karşımda biri konuşurken onu dinlemediğimi fark ediyorum bir süre sonra. Kendimi yetersiz hissetmemek için insanlarla iletişimden kaçınıyorum. Boğazım o kadar tıkalı ki, söyleyemediklerimin o kadar ağır bir yükü var ki taşıyamıyorum, kaldıramıyorum. Konuşurken düzgün cümleler kuramıyorum, bir konu hakkında fikrim olmuyor, ben ne düşünüyorum diye sorunca cevap bile alamıyorum. Kendimi zorluyorum daha da yükleniyorum, bir değişim göremeyince daha da dibe batıyorum. 20 yaşındayım insanların var olma sebebi anlatmak, konuşmak, paylaşmak, iletişim kurmak ama geçen bu 20 senede bu yönümü nasıl geliştiremedim anlamıyorum. Bir karakterim olduğunu düşünmüyorum, sürekli duygularımı bastırıyorum. Baskın olmak lider olmak istiyorum kendimi layık göremiyorum çünkü o donanıma sahip olduğumu düşünmüyorum. Artık ne kendim ne insanlar tarafından ezilmek istemiyorum, herkes benim burada olduğumu bilmeli ben de kendimi göstermeliyim. Bilmiyorum gerçekten isyan etmek için yaratılmışım gibi. Çok acı çekiyorum, yaşamak istemiyorum.