Başımı açmak istiyorum?

Merhaba. Ben 18 yaşındayım. 11 yaşında annemin "Kızım daha çok küçüksün, ileride heves edersin, bak kapanıp açılmak çocuk oyuncağı değil; kapanırsan açılamazsın" söylemleri arasında kapandım. Ancak bu sürece kadar ne oje sürmeme izin verirlerdi mesela ne üzerinde insan deseni olan bir kıyafet giymeme. Düğünlerde, okul programlarında o süslü kıyafetlerin üzerinde hep başım örtülürdü. O kadar överlerdi ki bunu iyi evlat olmak için bunu sevmem gerektiğini düşünmeye başlamıştım. Daha 4. Sınıfta kuzenimin düğününde oynadım diye abim beni kenara çekip azarlamıştı.

Annemin (54) itirazına, uyarısına rağmen kapandım ben. Dedi bana böyle olacağını. Şimdi açılmam aklının ucundan bile geçmiyordur büyük ihtimalle.

Şimdi annemle babam boşanıyor. Annem teyzemlerin evinde kalıyor, sürekli beraberler. Teyzem deist, eğer açılırsam teyzem benim üzerimden de saldıracak benim üzerimden. Zaten sorunlu bir boşanma, anneme yük olacağım.

Abimler zaten aşırı Müslüman ne tepki vereceklerini tahmin bile edemiyorum.

Ve ben, inandığımdan emin değilim. İçimde bir "Belki?" var ama kesin de değil. Sadece sanki dönüp dolaşıp aynı yere dönecekmişim gibi geliyor. Pişman olmaktan korkuyorum. Sanki açılmak değil de hiç kapanmamış olmak istiyorum gibi. Mutlu değilim. Kendimi sevmiyorum. Aynaya bakmak, tartıya çıkmak istemiyorum. Kendimi öldürmek istiyorum çünkü vâr olmak istemiyorum. Hani insan ölünce yok olmaya inanmak istemez, ahiret inancı arar denir ya; ben yok olmak istiyorum. Ama insanlar üzülsün de istemiyorum. Böyle beni iyi bildikleri, haber alamayacakları bir yere gidip yok olmak istiyorum. Kapanmak mantıklı gelmiyor. Lan damacana bile * bir dünyada beni örtünmek mi koruyacak? Arsız kapalı açık ayırt etmiyor işte.

Cevap vermek için cevap vermektense doğru düzgün cevap verebilir misiniz?