Kendimi derin bir çukurun içine düşmüş gibi hissediyorum. Çok yalnız hissediyorum ne yapmalıyım?

Bunu böyle söylemek ne kadar doğru bilmiyorum. Annemle birlikte İstanbul'dan İngiltere'ye taşındık. İngilizcem pek iyi sayılmaz ve konuşurken çok utana utana konuşuyorum. Hiç arkadaşım yok, okuldan cevap bekliyoruz o yüzden okula gitmiyorum, yalnızım ve bu iletişimsizlik beni çok ama çok yoruyor. Bakın hayal edin Londra'ya koskoca Londra'ya gittik ve benim surat ifadem sadece 🙂 buydu, ufacık bi gülümseme. London Eye, Big Ben gibi çok önemli yerlere gittik, eğlenceli ortamlarda insanlar ritim yapıyor ya da şarkı söylüyordu. Kısaca mutlu olmak için birsürü sebebim vardı. Ama ben sadece minik bi gülümsemeyle bütün günlerimi MAHVETTİM. Artık kendimden nefret ediyorum resmen!! HİÇBİR ŞEYDEN ZEVK ALMIYORUM. şu an BUNLARI GÖZÜM DOLU ŞEKİLDE YAZIYORUM. AĞLAMAMAK İÇİN KENDİMİ ZOR TUTUYORUM DEMEK İSTERDİM AMA TUTAMIYORUM BİLE!! KISACASI ÇOK ZOR. KİMSE BENİ ANLAMIYOR SADECE KENDİM VE BEN VARIZ. EN AZINDAN KENDİMİ SEVSEM BİLE YETER AMA BEDENİMİ BEN BİLE SEVMİYORUM. NOLUR BANA BİR ÇÖZÜM SUNUN.
Kendimi derin bir çukurun içine düşmüş gibi hissediyorum. Çok yalnız hissediyorum ne yapmalıyım?
Cevapla