Bazen söylemlerimin arasında karşımdaki kişi hakkında kötü bir düşüncem varsa anlayacağını bile bile açıkça söylediğim olmuştur ve olacaktır. Ancak bunun kötü niyetten ziyade düşündüğümüz şeyi söylemenin başka bir hali gibi düşünüyorum. Zaten karşımdaki kişinin anlayacağından emin olarak söylediğim için kötüyü anlamasını istiyorum yani o an.
İyi niyetli olduğuma inanıyorum. Yani davranışlarım, eylemlerim çok iyi niyetli de, insanların bana karşı davranışlarını yorumlarken iyi niyetli değilim sanki, hep art niyet olabilir gibi geliyor.
Karşımdaki kişinin niyeti neyse o kadarım aslında ne eksik ne fazla yani kanıtlamaya artık eskisi kadar hiç ihtiyaç duymuyorum. Ben kendimi biliyorum çok şükür diyorum sadece.
Dünyadaki tüm insanlar iyi niyetlidir, kendilerince...
Ama hakikaten iyi niyetli olan insan azdır, iyi niyet derken de "çıkar gütmemekten" bahsediyorum. Çünkü insanlar fark etmeden çıkar ve beklentileri doğrultusunda hareket ederler. Bu güne dek çıkar gütmeyen maalesef çok ama çok az kişiye denk geldim.
Ben mi? Ben sadece çıkarı olanlara, çıkarlarını fark ettiğimde hayret etmekle yetinen biriyim.
Bazen karşı tarafın peşin hükümlü olmaması için şunu derim. Dediklerimi ilk önce dinle bir köşede dursun, sonra diğer anlattıklarımla birleştir ve empati yap derim. Kimseyi kırmam. Genelde insanlar ilk sözlerden sonra karar verir ve ben duyacağımı duydum derler. O yüzden temkinli davranırım. Maksat etraflıca düşünebilmek, anlayabilmek.
Hayatta en nefret ettiğim konuların başında gelir , bazen her ne kadar iyi niyetli olsak da karşıdaki herhangi kişi ya da kişiler bunu yanlış algılayabiliyor hele bir de açıklama fırsatı olmadığı durumlarda çıldırmamak için kendimi zor tutarım yazarken bile sinirlendim >:( Neyse ki bizi bilen biliyor mühim olanı o , bilmeyen de kendi gibi bilsin gerisi teferruat...
Bana küfür eden memleketime dil uzatmayan kim olursa düşman değilim onun harici memleketime küfür eden bana küfür eden birini suç olmazsa yani suç kalksa öldürürüm