Ne zaman kurtulcam ben bu hastalıklı ruh halinden?

Dalga geçecekler yazmasın. Okumadan geçsin.
Kendimle senelerdir barışamıyorum. Sevemedim. Sevmemekten de öte, kendime resmen düşmanlık ediyorum. Eğer kendime ettiğim muameleyi yakınımdaki birine yapsam psikolojik şiddet dersiniz. Bazen fiziksel. Yaptığım her şeyden kendime ceza verecek, işkence edecek bir sebep bulabiliyorum. Bir hata yaptığımda asla cezasız bırakmıyorum. Bazılarına hata olarak gelmeyecek ya da etrafımda biri yapsa hata olarak görmeyeceğim şeyleri kendim yaptığımda ya kolumu bacağımı kesiyorum, ya kendimi aç bırakıyorum, ya uykusuz bırakıyorum, ya da gereksiz ilaçlar içip vücudumu yavaşça zehirliyorum. Kendime hakaretler ediyorum. Bipolarım mesela, hatalı bir davranışta bulunursam kendime eziyet etmek için o gün ilaç içmiyorum (içmezsem atak geçiriyorum). Yaptığım her işte olumsuz iç ses konuşuyor, sen yapamazsın, “rezilsin, Çok kötüsün, herkes nefret ediyor senden”... ve daha neler var. Yine kendimi cezalandırmaya gidiyorum şimdi. Herkese iyi davranırım, şefkatliyim, merhametliyim. Ama kendimin hayatını kararttım. Lütfen dalga geçmeyin. Sadece iç dökmek istedim. Psikopatça olduğunu çok iyi biliyorum. Terapi al demeyin, maddiyatı çok zorluyor, kendi gelirim yok, daha öğrenciyim. Bipolar ilacı alıyorum ama o sadece atakları önlüyor, bu hastalıklı düşüncelere faydası yok. Çözemiyorum bu durumu. O ses susmuyor. Engel olamıyorum bu deliliğe.
Ne zaman kurtulcam ben bu hastalıklı ruh halinden?
Cevapla