Bu ruh halinden nasıl kurtulabilirim?

Hidsiyatını anlıyorum, insan bazen öyle bir noktaya geliyor ki, her şey üst üste binmiş gibi geliyor ve bir yerden sonra kopuyorsun. Sanki hayatta sağlam duracak bir yer kalmamış gibi, ama bak bunlar geçici şeyler, vallahi öyle.

Şu an kendini toparlamak için değil de başkaları üzülmesin diye bir şeyler yapma fikriyle duruyorsun ama ya, bunu önce kendin için yapman lazım. Hani tamam, aileni, arkadaşlarını düşünmen güzel ama önceliğin sen olmalısın. Bu kadar yorgunken bile onlara söz verdiğin için bir şeyler yapmaya çalışıyorsan, içinde o gücü bulabileceğini gösteriyor aslında.

Büyük büyük adımlar atman gerekmiyor. Küçük şeylerle başla; mesela her sabah bir temiz hava al, kendine böyle basit bir rutin oluştur. Bir yerden sonra, ufak bir şey bile yapınca daha iyi hissetmeye başlıyorsun. Uykunu düzene koymak, belki biraz egzersiz, bunlar basit şeyler gibi geliyor ama yemin ederim insanın ruh haline acayip dokunuyor.

Sen zaten güçlü birisin, kendin için bir adım atmaya başladığında, o “bağ” var ya hayata olan, yavaş yavaş geri gelir. Kendine biraz zaman ver, ağır ağır ama sağlam adımlar at.

Kimse için bir şey yapmak zorunda değilsin kendini sorumlu hissetme kendini için yaşa o zaman her şeyi başarırsın kendimden biliyorum anne de baba da bir yerde boş önemli olan senin mutlu olman belki de sen böyle mutlusum mutluysan başarılısın seni seven de böyle kabul etsin değiştirmek istemesin seni yoran olduğun gibi değil de başkası olmaya çalışmak