İnsan bazen gerçekten öyle bir ruh haline bürünüyor ki. İstersen İngiltere kraliyet ailesinden ol bir anda sulu kule çingenelerine dönebiliyorsun. Yani asla inmem diyemem. O tamamen insanın otokontrolü ile alakalı bir durum. Eğer o kontrolü kaybedersen eyvah eyvah. O göründüğün naif insan çok başka bir birine dönebiliyor. Bu tür anları bende yaşadım. Yani olmasa daha güzel oluyor ama insanın elinde değil bazı olaylar bizi buralara kadar sürükleyebiliyor. Yine de sakin kalmak gerekiyor.
Hayır, inmedim. Bir tartışma esnasında bana karşı üslubunu bozan birisine karşı susmayı tercih ediyorum. Onunla bir daha konuşmamayı tercih ediyorum. Nefesimi hiç tüketemem. Ne olursa olsun insan saygısını yitirmemeli.
Seviyesine inmek istediğin insanın da belli bir seviyesi olması gerekiyor ki senin onun seviyesine inmemek için sustuğunu anlasın. Yoksa kendini haklı sanıp tepene çıkar. O yüzden bazen iniyorum ki haddini bilsin.
İndiğim oldu, elimde değil. Ben tartışırken kolay kolay üslubumu bozmam, kelimelerimi özenle seçerim. Ama karşımdaki bana karşı daha ağır bir üslupla gelmeye başlarsa ben de anladığı dilden konuşurum.