maalesef bir insanın değeri ancak yokluğunda anlaşılıyor varlığında onun değerini bilmek biraz zor dahası zaten bunu pek fark etmeme sebebimiz sürekli yanımızda olması ve gitmeyecek hissi
insan değer verdiği zaman da biraz hoyrat oluyor yani düşünmüyor kırılır mı incinir mi diye de düşünmüyor pek hani işte hoyratça davrandığı o kişi gittiğinde anlıyor aslında onun dengesizliklerine bir tek onun ses etmediğini
Amma velakin atı alan çoktan Üsküdar'ı geçmiş oluyor giden geri gelmiyor..
Bence kendisine nasıl davranıyorsa bir insana da öyle davranmak lazım saygılı..
İlk sırada sadakat gelir, benimle hayatım boyunca yanımda olacağını hissettiren insanlar olsun isterim.
İkinci sırada davranışlar hal ve hareketlerden bir kişinin kendin için değeri hakkında az çok bilgi sahibi olunabilir.
Son olarak kendini önemli hissettirmesi, yani bir kişinin aklına gelmek kadar güzel bir şey yoktur , arayıp halini hattını sorması , ilgili olması sorunların hakkında bunlar çok önemli , en azından benim şahsi görüşlerim bunlar.
Değerlendirirken de karşıdakini dinlemeden, anlamaya çalışmadan , ilk gördüğünde aklındaki önyargısıyla oluşturduğu karaktere göre değerlendirmek asla yapılmaması gereken hatadır. Bunu da en son dipnot olarak söylemeliyim...
Bir çok değerli insan gerçekten yokluğunda belli oluyor. O gitmeden her şey güllük gülistanlık, gidince o zaman anlaşılıyor işte.. Bazen böyle aşık olduğunu anlayan bile olabiliyor.
Ne kadar azsa o kadar değerlidir benim için. Sahip olduğu özellikler özel ve kıymetli kılar bir insanı. Dürüstlüğü, tatminkar sadakati, saf sevgisi, vefası, kıymet vermesi...