Anlatamayıp içine attığın şeyler biriktiğinde ne yaparsın?

Elden bir şey gelmeyeceği için başka işlerle oyalanırım. Müzik dinlerim. Resim çizerim. Düşündükçe üzülmek neden sonucu değiştiremedikten sonra. Kendime eziyet etmem. İçimi dökeceğim kimse yok ise bir kâğıt alırım ve yazarak içime dökerim. Rahatlarım. Ben kitap yazıyorum üç yıldır. Ressam ve heykeltraşım. Kitap yazmak daha doğrusu yazmak anlatmaktan daha kolay. Yazdığın kâğıt senin desteğin, senin tesellin, seni en çok anlayan arkadaşın olur. Bağırmak çağırmak ağlamak kendini perişan etmek daha çok üzülmenize yol açacaktır. Çünkü içinize atarsınız. Camı açıp bağırmazsınız böyle böyle oldu diye. Duyurmazsınız. Başkaları duysun istemezsiniz. Bağırarak ağlayarak rahatlanmaz ya da iç dökülmez. Bunları paylaşacağın birini bulunca rahatlarsın çünkü seni dinleyen biri sana değer veriyor demektir. Neden ağlayarak kendini perişan edeceksin. Bir kişiye ihtiyacın yok. Herkes her zaman yanında olmayacak ve ihtiyacın olduğu teselliyi tam veremeyecektir. O arkadaşınız gittiğinde siz yine bir başınıza kalacaksınız. Ama hep yanınızda olan biri olacak: yazarak içinizi döktüğünüz defteriniz.
Hiç kimse sizi teselli edemez sizin kendinizi teselli ettiğiniz gibi. Yazıları yazdığınız o defteriniz sizin teselliniz olmayacak. Siz kendiniz olacaksınız bunu. Defteriniz sadece size yardımcı olacak ne zaman ihtiyacınız olunca.
Yazı yazmak sihir gibi. Masal gibi. Bu dünyadan değil gibi. Gerçekten. Ben de yazarak öğrendim. Yazmaya başladığınızda demek istediğimi anlayacak yahut daha iyi anlayacaksınızdır.

😒 bağırıp çağırıyorum
hem de öyle böyle değil. Soprano oluyorum. Ve fena kalp kırıyorum. Aklı olan beni o sınıra getirmez