Yaşıyor musunuz, yoksa nefes mi alıyorsunuz?

Yaşadığımızı düşünüyoruz.
Ama gerçekten de bunu yaşadığımızı hissettiren temel olgulara ve algılara büyük çoğunluğumuzun sahip olmadığını düşünüyorum.
Burada Tolstoy'un o efsane sözü geliyor aklıma: "Acı duyabiliyorsan, canlısın. Başkalarının acısını duyabiliyorsan, insansın…"
Şimdi şunu düşünebilir insanlar, acıyı hissetmek ile yaşadığını hissetmenin ne alakası var?
Yaşam, içinde sadece iyi olguların bulunduğu bir çorbadan ibaret değildir. Stresi, siniri, acısı ve öfkesi de onu şekillendirici rol oynar.
Ve acıyı hissetmek bence yaşamayı da hissetmenin temelidir.

Yaşamak denirse yaşıyorum, nefes almak denirse nefes alıyorum. Yaşamsal fonksiyonlar güzel çalışıyor da yaşamayı gerektirecek derecede nefes aldığım söylenemez. Bazen nefes almak bile bir mutluluk sebebidir. Bazen gülümsediğiniz zaman kalbinize doğru sıcak bir şeylerin aktığını hissedersiniz. Bazen sadece uykudan uyandığınızda anne karnından yeni çıkmış gibi hissedersiniz. Hiç günahsızsınızdır ve herkes sizin geldiğiniz için mutlu olmuştur ya. Hani bebekleri sevmek için herkes sıraya girer. Hah, işte bu durum tam anlamıyla "yaşamak" dediğimiz olay oluyor. Aksi taktirde yaşamak demek yaşamsal fonksiyonların devamlılığı değildir.

Gönlümce yaşayamadım. Hevesim hep kursağımda kaldı. Tam umut edeceğim, "Boşa umut ediyorum, bu da olmayacak" dedim kendime.

Sadece nefes alıyorum. Elimde ki her şeyi tükettim. Bir gün nefesimde tükenecek. O anı dört gözle bekliyorum. 🍂