O kadar dağıldım ki perişan haldeyim, gerçi kime anlatıyorum kim ne anlasın. Bu durumdan nasıl kurtulabilirim?

Pandemiden dolayı eve tıkıldım kaldım. 1.5 yıldır evdeyim, psikolojimi kaybedeli epey oldu. Artık öyle bir haldeyim ki sabah oluyor ve o güne lanetler saydırıyorum. ''Ben bu hale düşecek insan mıydım?'' diyorum. Hani potansiyelim olmasa, zavallının birisi olsam üzülmeyeceğim ama nerelerden bir düşüş yaşadğımı bildiğim için ağlanacak bir halim var. Spor yapıyordum bıraktım kilo aldım. Stresten sivilceler çıktı. Geceleri dişlerimi gıcırdatarak uyumaya başladım. Her günüm bir önceki günün aynısı. Beni zehirleyen birkaç yazar var onları okuyup heyecana kapılıyorum ama bu Alman filozoflar kadar sert olabilse yüreğim benim burada ne işim var soru sormak için? Artık bana yazılan mesajlara bile yanlış cevaplar veriyorum. Yolda yürürken bile yalpalıyor, sersemliyorum. ÇÖKMÜŞ, durumdayım. Bir ele veya nasihata ihtiyacım yok, sadece ne yapmam gerektiğini söyler misiniz?
O kadar dağıldım ki perişan haldeyim, gerçi kime anlatıyorum kim ne anlasın. Bu durumdan nasıl kurtulabilirim?
Cevapla