Peki siz bilip bilmeden yargilarmisiniz insanlari?

İnsanız ya huyumuz kurusun. Başkalarına bakarken hep kendi penceremizden bakarız. Ben olsam şöyle yapardım deriz ben olsam hiçte böyle yapmazdım deriz şöyle yapardım böyle yapardım onu yapardım bunu yapardım deriz derizde deriz. Ama biraz aralayıpta karşımızda ki insanın penceresinden bakmayı akıl edemeyiz.

Acaba onun penceresinden bakınca hayat nasıl görünüyor. Acaba bu insan nasıl hissediyor. Bu insan acaba nasıl yaşıyor demeyiz. Hemen suçlayacak bi durum ararız. Sen bunu dedin şunu demek istedin şöyle yaptın böyle davrandın demek kolay. Kolay değil mi kendi penceremizden bakıp geçmek kolay. Bakıp geçerken hüküm vermek yargılamak kolay.

Ama o pencere sizin kafanıza geçtiğinde bütün bu ben olsam öyle yaparımlar böyle ederimler yalan olup gidiyor. Bi tek şey kalıyor geriye oda gerçeklerin hayatına bıraktığı acımsı tat.