Kuşlar kanadı kırılınca uçamazmış.. Peki ya yüreği kırılınca insanlar nasıl yaşıyor?

Güvensiz ve ön yargılı bakıyorlar hayata. Onlara yanaşan insanlara da bu şekilde bakıyorlar aradan yıllar geçse bile katı hayat prensipleri ediniyorlar.

Anlamlı ya da anlamsız bekleyişlerimiz bizi bir ömür takip edecek... Kırgınlıklarımız asla bitmeyecek ve eskidikçe daha da belirginleşecek... Aslında hiçbir sebep acımızı dindirmeyecek. O yüzden açıklama aramak yerine olduğu gibi kabul etmek gerek hayatı...

Çünkü...

İnsan, her acıyı yaşayacak ömre sahip olabilir ama her acıyı kaldıracak bünyeye sahip olamaz. Bazen herşey üst üste gelir. Sonra kuşlar gibi göç etmek istersin. Uzaklaşmak istersin yakalandığın örümcek ağından. Ama kaçamazsın. Çünkü kaçtıkça peşinden gelir geçmişinin ağları...