Arkadaşlar ben panik atak hastası aynı zamanda ruhsal bir takım problemler yaşıyorum. Sabah kalkmak bana ölüm gibi geliyo. Annem ve kızların sesini duyunca çıldırıyorum sanki. Çok mutsuzum.. Okul da iyi gitmiyor. Hayatı sadece okuldan ibaret sanmışım o yüzden çok mutsuzum. Her sabah başımda ağrılar. Bu ruh halinden kurtulmak istiyorum ama olmuyo. bir insan sürekli yatar mı? Kendimi çok küçük hissediyorum.
Gerçekten depresyondayım. dönemiyorum normal hayata bu da beni çok sıkıyor... Kafam çok karışık. Biriyle bir şey yaşayamıyorum artık dokunulması hoşuma asla gitmiyor. Kendimi çok yalnız ve bitkin hissediyorum. Daha doğrusu kiminle ne yaşayacağımı bilemedim sevince olmuyo sevmiyosun olmuyo. Hiç bir şekilde olmuyo. Çok mutsuzum. Keşke böyle olmasaydım. Her gün karar değiştiriyorum ama bir yararı olmuyor. Ev işi desem onu da yapmayı sevmiyorum. Kendime de bakmıyorum. Artık yoruldum sanırım. Kalbim acıyor hiç kimseyle konuşmuyorum çünkü konuşmak istemiyorum. Annem babam ya da diğerleri bana yabancı geliyor anlayacağın. Küçük kaldım. Kendimi ezdire ezdire bu hale geldim kendime hiç güvenim yok sürekli kendimi sorguluyorum ve beğenmiyorum.. Suçlu kim onu da bilmiyorum mutsuzum işte. İnsanlarla konuşmuyorum, konuşamıyorum ne konuşacağımı bilmiyorum daha doğrusu. Kendimi hep böyle hissediyorum ve bu hiç hoş değil.
Gerçekten depresyondayım. dönemiyorum normal hayata bu da beni çok sıkıyor... Kafam çok karışık. Biriyle bir şey yaşayamıyorum artık dokunulması hoşuma asla gitmiyor. Kendimi çok yalnız ve bitkin hissediyorum. Daha doğrusu kiminle ne yaşayacağımı bilemedim sevince olmuyo sevmiyosun olmuyo. Hiç bir şekilde olmuyo. Çok mutsuzum. Keşke böyle olmasaydım. Her gün karar değiştiriyorum ama bir yararı olmuyor. Ev işi desem onu da yapmayı sevmiyorum. Kendime de bakmıyorum. Artık yoruldum sanırım. Kalbim acıyor hiç kimseyle konuşmuyorum çünkü konuşmak istemiyorum. Annem babam ya da diğerleri bana yabancı geliyor anlayacağın. Küçük kaldım. Kendimi ezdire ezdire bu hale geldim kendime hiç güvenim yok sürekli kendimi sorguluyorum ve beğenmiyorum.. Suçlu kim onu da bilmiyorum mutsuzum işte. İnsanlarla konuşmuyorum, konuşamıyorum ne konuşacağımı bilmiyorum daha doğrusu. Kendimi hep böyle hissediyorum ve bu hiç hoş değil.
Güncellemeler
+1 yıl
Annem diyo yaprak dökümünde Leyla vardı montla geziyordu sen de onun gibi giymişsin 1 aydır aynı ceketle. Ne bu hal kendine gel :)
Aşk İlişkileri
Kadın Emeği
Gündem
Dünya Kupası
Güzellik & Bakım
Alışveriş & Hediyeler
Kızlar Bir Adım Öne
Tatil & Seyahat
Arabalar
Astroloji & Burçlar
Eğitim & Kariyer
Gamer
Moda & Stil
Spor
Evcil Hayvanlar
Müzik & Etkinlik
Kültür & Sanat
Para & Ekonomi
Magazin
Diziler & Filmler
Cilt Bakım
Kişilik & Karakter
Saç Bakım
Çocuk & Ebeveyn
Yeme & İçme
Cinsel Yaşam
İnternet & Teknoloji
Ev & Yaşam
Özel Günler & Hijyen
Aile & Toplum
Diyet & Beslenme
Sağlık
YKS2026
Diğer
Melankolik özellikler sabah kalkınca mutsuzluk belirtileri ile kendini gösterir. Ancak anksiyetenin eşlik ettiği durumlarda daha zorlayıcı olabilir.
Geçmiş travmatik olaylar ve olumsuz erken yaşam olaylarının şu an üzerinizdeki etkisini anlamak ve bundan dolayı edinilen olumsuz inançlardan kurtulmak gerekir. Sevilmez olduğunu düşünmek ve sevilmediğini hissetmek burada önemli detaylardır.
Bedensel olarak toparlayarak başlayabilirsin. Daha sonra motivasyonel kitaplar oku. Terkedilmişlik duygusunu anlamaya çalış.
Şunları uygulayabilirsin:
Kendime hiç bakmak istemiyorum sevmiyorum çünkü. Diğer kızların yanında kendimi sürekli kıyaslıyorum. En basiti annemle bile kıyaslama yapıyorum. Kıskanıyorum diğer kızlara gösterilen ilgiyi. Okula da gitmek istemiyorum bu yüzden. Çünkü arkadaş edinemiyorum ve sosyal değilim hiç. Aşırı asosyalim. bir şey yaptığım zaman ayıp gibi geliyor. Aslında normal şeyler biriyle bir şey yaşamak ama ben yaşadıktan sonra kötü sözler duyuyorum ve iyice kendimi çekiyorum insanlardan.