Ruhumun Kirli Meclisi

Uyumadan önce son bir sigara ve kahvemi içim derken müziğin verdiği his ile duygularımı dökmek istedim... Ümidim, nefretim, vicdanım, sevgim, mantığım ve kalbim ile birlikte oturup dertleştik. Bakın bana neler anlattılar.

Ümidim..

Hayatın bir çok zorluğu var mı? Ümidim söyledi bunu bana geçtiğimiz günlerde, sakın ama sakın ümidini kaybetme diye de uyardı beni defalarca. Eee ne yapalım mecbur uyacağız ümidin vaatlerine.

Ya olmazsa ya başaramazsam dedim ümidime inatla dedi ki bana merak etme ümidini kaybetme sen zorda olsa herşey yoluna girecek dedi. Nafileydi anlatmak istediklerim ona ama olsun ümidimi kaybetmeyeceğim ve mutlu bir yaşam kazanacağım.

Nefretim..

Ne zaman affedeceksin dedi bana nefretim bende öfkeme sor dedim. Öfkem ne zaman biter ise o zaman nefretim bitecek diye. Nefretim onu terketmek istemediğini söyledi ve oysa ben ona aşık iken onu terketmeyeceğimi bilmiyordu. Evet bilmiyor ona söylemek istemiyorum çünkü gel gitlerim çok zorluyor beni nefretimi vicdanım sürekli bastıyor ve biliyorum ki nefretim ve vicdanım bir birine düşman ve bir birini kıskanıyorlar.

Yeter diyorum artık yeter, ortak noktada buluşun diyorum ama biliyorum hiç bir zaman böyle bir şey olmayacak çünkü ikisi de çok büyük inatçı ve çok büyük düşmanlar. Yine de ben ikisini çok seviyorum.

Vicdanım..

Nefretin ne kadar büyük ise bende o kadar büyüğüm biliyorum dedi vicdanım. Evet dedim evet büyük ama söz geçiremiyorum ikinize de dedim. Artık aranızda ortak bir şey kurup biriniz beynimin içinden defolup gidin dedim.

O da biliyor canımı acıtanların canını acıtmak istediğimi ama bana engel oluyor neden böyle aptalca bir şey yapıyor bilmiyorum ama ben bu durumdan çok fazla sıkıldım. Gerçekten sıkıldım artık.

Sevgim..

Kimi sevdiysem hep senden nefret etti dedi sevdim. Belki de bütün sorun bendeydi, belki de hep kötü insanları sevdim, belki de karışıklıksız sevecek insanları sevdim. Peki ne yapa bilirim bu durumda? Sen kötü emellerin için beni böyle çukura sürekledikçe ne yapa bilirim dedim sevgime. O sadece güldü.. Güldü.. Güldü ve sessiz kalmayı tercih etti. Konuşması için zorladım onu ama ısrarla hem güldü hem sessiz kaldı, nedeni sordum sadece mantıklı hareket et dedi.

Mantığım..

Ben sana küsüm dedi mantığım. Nedenini sordum ve bana her seferinde kalbimi dinlediğimi söyledi. Ne yapabilirim ki o benim en güçlü hissim dedim. Hayır dedi, o senin en büyük düşmanın dedi. Oysa bilmiyor ki ben hep kötü olana aşık oldum ve kalbime aşığım, her seferinde onu dinlemek istiyorum.

Hatırla! Hatırla onun sana yaptıklarını dedi, evet hatılıyorum ama alıştım artık yıpranmaya kim bilir belki de alışkanlık haline getirdim bunların hepsini ve ben yine de kalbimi çok seviyorum dedim. Sonra mantığım büyük bir öfke ile beni terkedip gitti.

Kalbim..

Çok safsın seni öylece kullanıyorum ama hala bana köpek gibi sadıksın dedi öylece kalbim. Sanki hiç üzüntüm, derdim, kırgınlıklarım yokmuş gibi bir kez daha ezip geçti. Yine kırıldım ama yine bir kez daha ona aşık oldum.

Peki kim kazandı?

Kimin kazandığını bilmiyorum ve kimin kazandığının da artık bir önemlisi kalmadı çünkü bu benim umrumda değil çünkü ben yoruldum, çünkü ben pes ettim, çünkü yine ben kaybettim.

#Serseri0121