Bir Nevrotik Günlüğü

Doğdum nihayet!

Ben doğdum. Toprağı yararcasına. Kanattım bedenleri ve tüm beyazlığımla geldim. Sahi neden geldim ben? Neden indim gökten yere? Varmıydı bir hikmetim? Gayem neydi? Henüz ben de bilmiyorum. İçimde savaştığım güzel melek. İçimde savaştığım kötü şeytan...

Kim kazanır dersin? Sana soruyorum, sana! Beni bu hale getiren sensin. Evet SEN! Şimdi buraya gel ve elimden tut. Sev beni. Öp. Okşa. Sıcaklığını ver bana. Ya da dur! Çek ellerini. Uzaklaş benden. Açtığın yaraları ne çabuk unuttun. Üşüyorum artık ve bu hoşuma gidiyor. Her gün yeteri kadar nefret, evet karnım doyuyor.

Yalnızım, güçlü hissediyorum... Hayır bekle, sana ihtiyacım var. Dayanamıyorum.
Sev beni! Sesim az çıkıyor artık. Göz altlarım mor ve şiş. Alıştım. Evet sensizde yapabilirim. Git artık. Acizsin! Ezik ve acınası!

Ölüyorum... Duyuyor musun? İçimde ölen beni görüyor musun? Anne tut elimden. Kayıyorum. Nolur, bırakma bu sefer. Beni dinleme. Yardım et!

Ölüyorum...