Ben Korkak Bir Kızım

biliyorum O KÜÇÜKKEN YAŞADIĞIN AYNI ŞEYLERİ BENDE YAŞADIM ama sen hata yapmışsın örneğin o voleybol oynarken çıkmışsın. bizde de yakartop oynanırdı. iyi olamazdım bende çıktım oyundan ancak ben gittim eve aldım plastik topu duvara atıyordum sonra toptan kaçmaya çalışıyordum bu sayede kendimi geliştiridim. evet saçma gelebilir ama yaptım bunu ve onlarıda geçtim. hepsini mal olmuş yüzünü görmek çok keyif vericiydi. sen sorunlarının üstüne gitmek yerine kaçmışsın ondan daha da kötüleşmiş durumun. bende senin gibiydim hiç bir fark yok buna emin olabilirsin. otobüse tek binemezdim biri bir laf dicek diye korkardım. ama ben bu sorunlarımlarımın üzerine giderek çözdüm. liseye gittiğimde çok çekingendim herhangi bir konu hakkında görüş belirtmezdim. ben lise3 te açıldım sohbet edebilmeye falan. şu an seninle aynı yaştayım :) sana tavsiyem insanlarla diyaloga girmeye çalış. neyden korkuyorsan onun üzerine git. otobüse binmeye çekiniyorsun ya. git otobüse bin. tek başına kal. bende hep öyle oldu. bazen bu sorunların aileden kaynaklı olduğunu düşünüyorum benim ailem hep benim arkamda. en ufacık bir şey olunca onlar çözerdi derdimi bu yüzden ben geri planda ve özgüvensiz olurdum bence sende de bu var. ayaklarının üstünde dur. zora gel. kaçarak birşey yapamazsın. :)

Bende de vardı özgüven eksikliği evde gayet rahat konuşurdum ama toplum içinde çekinir utanır kızarırdım bana hayatım boyunca hep sen ne sessizsin dediler ailevi hicbi problemim yok bana evde sus sen konusma diyen ya da aşağılayanda yok istediklerim yapılır ama böyleydim özgüvenim hiç yoktu erkek arkadaşım hiç olmadı mesela bana seni seviyorum dediklerinde duymamıs ya da umursamıyomus gibi yapardım. dersaneye gittiğimde tek basima oturur yanıma kimseyi oturtmazdım zaten istemezlerdi de. hoca bir soru sorardı bana sıra gelmesin diyr dua ederdim cunku kıpkırmızı olurdum. benim ismimi kim oldugumu bilmezlerdi dersanede. arkadaşlarım oldu sonra gerçekten iyi arkadaşlarim biraz biraz aştım bu sorunumu onlar sayesinde. lisede özel okula yazdırdılar beni ama Allahım kabus dedim yaz boyunca ağladım onların içinde napıcam ben diye sonra kendime söz verdim olduğum gibi davrancaktım eğer çekingen ve utangaç olduğumu bilmezlerse rahat olurdum benı oyle görmüş olcaklar dedim ve okulun ilk günü sınıfın en güzel popüler kızının yanına oturdum arkadas olduk ben çirkin biri degilim özgüven eksikliğim bundan da kaynaklanmıyo. sonra bizim arkadaş ortamimiz çoğaldı falan şu an geyette normalim kendimi motive ediyorum kızarmam hala geçmedi ama kendime güvenim var tartışmalarda susmak yerine üstte çıkıyorum cevap veriyorum sende başarirsın.

bence psikoloğa gitmelisin bende hiç bir zaman popüler olamadım sınıfta ne ilkokulda ne ortaokulda nede lisede hatta şu an üniversitedeyim hala bir etkim yok arkadaşlarımın üzerinde ona rağmen öz güvenli biriyim çünkü ailem yanımda iki tane dostum var herşeyimle kabul eden o yüzden herkesle geçinmek zorunda değilsin herkeste seninle geçinmek zorunda değil bunu aklının bir köşesinde tut bu şekilde düşünmeye devam edersen kaybeden hep sen olursun kazananda hep o şımarık kendini güzel sanan Büşra veonun gibiler olur

şu an kendi yasadiklarimi okudum resmen benim gibi bunlari yasayan bir insan oldugunu dusunmemistim :( bende bu sorunlarimi nasil atlatacagimi bilmiyuorum ekmek almaya giderkn bile aglafigim zamanlar oluyorn insanlar sanki bana asagilayici gozlerle bakiyolar gibi hissediyorum yururken ellerimle kollarimin ritmini tutturamadigim icin banada he muamelesi yaptilar halada ellerimle kollarimi yururken ne yapacagimi bilemedigim icin kazik gibi durdururum disaridan cok komik gorunsede yapabilecegim bir sey yok :(insallah bu dururmumuz gecer

Bir zamanlar ben de böyleydim ama bitanem unutma ne yaparsan yap her zaman kendine yaparsın. O elin andavalı şımarık kız hayatını yaşarken sen böyle olmamalısın. Seni yıkmak isteyenlere karşı dik durup 'bakın, hala ayaktayım. Beni yıkamadınız' demelisin 😊

Seni anlayabiliyorum. Yazarken kendini daha güvende hissediyorsun çünkü kimse seni görmüyor, hatta belki de yazarken öz güvenin bile yükseliyor. Eğer ki kendini eksik hissediyorsan hissetme çünkü senin gibi bir çok insan var. Korkularının üstüne git, gerçekten işe yarıyor. Ben gittim, eskiden 'çok sessizsin' diye bahsedilen biriyken şimdi arkadaş çevremi güldüren, eğlendiren o 'tuhaf' kişiyim. Eminim ki mizah anlayışın bile güzeldir, yazmak gerçekten yetenek ve buna sahipsin. Böyle bir şeye sahipken kendini sorunlu olarak görmeye devam mı edeceksin?

Çocuklukta ailenin ya da çevrende ki insanların yaptıgı hataları hayatın boyunca çekmemelisin. Sende ileride bir çocuk yetiştireceksin, ona güven vermelisin. Bu yüzden hayatını böyle gecirmemen gerek. Özgüven eksikliği aşılabilir, zaman alabilir fakat kendine inanırsan her şeyi yapabilirsin. Benimde bu sorunum vardı, özgüvenim yoktu fakat bundan şu an eser yok:)

bende özgüven eksikliğiyle yaşıyorum ve inatla cesaret ediyorum cünkü insanlar bizi öldürcek değil biliyorum sonucları düşünerek yaşa daima. korkularımı yenmek için korku filmleri izlerdim ve başardım. kendime güveniyorum hırsımla herşeyi elde ettim kimi zaman kaybettiğimde oldu ama kimse ölmedi değil mi?

benn de ana okulundan beri hep korkuyordum herkestn hatta birinci sınıfta beni ilk gördüklernde iki tane kız benmle dalga geçiyorlardı ve beni tuvlete kapattılar 6. sınıfa kadar rahat olmaıdm duramadım okul değştirdim ailem tarafından da hoş karşılamıyorlardı bu davranışlarımı içimde bir agresflik vardı benim iç dünyam kapkaraydı aslında bunu dışa hiç vurmuyordum sessizdim çok usluydum fakat bu hep utancımdandı sessizliğimden güçsüz ve çelimsizliğimden herkes beni eziyordu hem maddi olarak hem de manevi olarak dalga konsuydum 5. sınıfta iken kick box a başladım artık aslnda hayatım sanki br değişik olmştu kızlar bu sefer yanıma yaklaşmıyorlrdı deli dediler bana ağzım pek bozuktu ayrıca öğretmenlere karşı da saygısızdm ki böyle olmak zorundaydı buzlu bademim öğretmenler hepsini Allah'a havale ediyorm hepinizi