Cebim Delik. Hayır Aslında Korkuyorum!

Herkes yorar, yorulur, sever, terk eder, güler, ağlar. Ya sonra?

Aslında her şey tiyatro. Biraz önce gülerken, 2 saniye sonra ağlamamak elde mi ? Bir telefon, bir mektup, bir insan, bir kaza, bir an. "An". Doldurabilir misiniz dokunamadığınız anılarınızı yeniden kadehe ? İçebilir misiniz yeniden acılarınızı ? Öpebilir misiniz giden günlerinizi? Yapamazsınız. Onlar aslında bir an önceydi.

Bitti. Ve hiçbir şey artık eskisi gibi olmayacak.

Yeni bir şeyler var cebimde. Cebim delik olmasa alacağım tek tek. Ama düşmüşler. Tüh. Aslında yalan söyledim. Çünkü, korkuyorum. Çıkarttıklarımı düşürmekten, kaybetmekten. Korkuyorum. Üşüyorum. Yalnızlık hiç bu kadar yakın olmadı.

Cebimde aslında iki beşlik, iki de umut var. İki beşlikle bir sigara alırım, iki umudu da öper tekrar cebime koyarım. Sahi çıkartsak mı umutları?

Umutlar elimde, zihnimde, gözümde. Görsem de duysam da aslında onlar hep vardı. Sadece ben cebime bakmamıştım. O kadar. Düşen umutlar, toplanır. Giden anlar, yenilere yol verir. Siz iyi mi; yerde bulduğunuz umutlara sıkıca sarılın.

Bulanındır.