Benim Zafer Hikayem

Herkese iyi geceler. Bu bencemi herkese ışık olması için yazdığımı söylemek isterim. Müsadenizle sizi bekletmeden başlayayım.

18 yaşındayım. Bu sene üniversiteye başladım. Aslında önemli olan bundan sonrası değil, bundan öncesiydi. Hayatta hep olumsuzlukları görmüş biriydim. Babası tarafından sevilmeyen, ailesi tarafından hoş görülmeyen, kimseyle bir türlü samimi olamayan, dışarıdan sessiz içinde fırtınalar kopan biriydim.

Kendimden nefret ettim. Bu nefret öyle birşeydi ki, beni ergenliğin etkisiyle beraber intihar etmeye kadar getirdi düşüncelerimi. Ama vazgeçmem dahada komik olanıydı. Eğer ölmeyi beceremezsem babamdan nasıl bir tepki görürdüm, bana ne yapardı?

Böylelikle bu fikirden vazgeçtim. Bu iki sene öncesine kadar sürdü. Sonra 2013'ün ramazan ayına girdik. Ve kurban olduğum Allah tarafından bana çok güzel bir hediye verildi. Ne olduğunu sormayın. Sadece her müslümanın isteyeceği muhteşem birşey olduğunu bilin. Bu hediyenin değerini anlayınca ağlamıstım ve bu uzun süredir ertelediğim birşeyi yapmama sebep oldu.

Namaza başlamak. Evet namaza başlamıştım. İşlediğim çok büyük bir günah vardı hem onun için hemde Allah'a şükrermek için... Bazı insanlar namaz kıldıkça ferahladıklarinı söylerlerdi, inanmazdım. Gerçekten ferahladım. Ruhum aydınlığa kavuştuğunda, bedenimi ve aklımı da aynı huzura sokmaya karar verdim. Bu olaylardan sonra ciddi anlamda benim hayatım değişmişti zaten. Sevmediklerime daha olumlu bakıyordum, iyilikler yapıyordum...

Bir liste yaptım. İstediğim herşeyin bir listesi. Lazım olan 3 şey vardı. Para, ders çalışmak, ve bunları yapmamı sağlayacak bir güç. O gücü hep içimde hissettim. Bazen çok vazgeçmek istesem bile o güce tutundum. Ders çalıştım. Her gece yatmadan önce hayal ettiğom üniveriste ve bölümü vardı. Puanı yüksekti, çok yüksek. Bende çok çalıştım ve hiç ders çalışmadıgım günde bile inancımı yitirmedim.

Kendi kendime hedefler koymuştum. İstediğim bölüm YGS'den alıyordu. Eğer istediğim puanı alırsam, kendime bir sürü ödül koydum. Ve aldım. Hem de istediğimden de yüksek bir puan. Daha sonra zayıflamaya karar verdim. Tam tamına 90 kiloydum. Kendimden nefret etmeminde bir nedeni buydu. 15 kiloya yakınını sınava hazırlandığım sürede verdim. Geri kalanını da sınavdan sonra ve tam 60 kiloya indim.

Sınava hazırlandığım sürede verilen harçlıklarımdan kısarak para biriktirdim. Cildimde bir hastalık vardı. Tedavisi için bir krem söylemişti eczacım. Param yok diye alamamıştım. Babamdan hiçbirsey istemediğim gibi bunu da istemedim. Kendi biriktirdiğim parayla onu da aldım.

Artık istediğim herşey olmuştu. Şu anda istediğim şehirde, istediğim üniveristede, istediğim bölümde, istediğim kiloda, ve istediğim cilt yapısındayım. Ne kadar güzel olduğumh fark ettim. 18 sene boyunca kendimi bile bile rezil etmişim sanki.

Durum böyle olunca aşk hayatım hiç olmamıştı. Şimdi evlenmeyi düşündüğüm bir adam var hayatımda. Zor biri :) Bunu itiraf ediyorum. Ama ona aşığım. Onun kabuğunu kırarak içine gireceğime, ona sahip olacağımı biliyorum, inanıyorum.

Hala namaz kılıyorum. Cebimde param olursa küçük çocuklara hediyeler alıyorum. Bazende huzurevlerini ziyaret edip, oradakilerle konuşuyorum. Bu sadece verdiğim tek örnekti. Aileme beklemediğimiz bir yerden para gelmesi, çevremizdeki insanların mutluluğa kavuşması da bana birer hediyeydi sanki. İnsanlar arasında anlaşmazlıklar ne kadar azalırsa o kadar mutlu oluyorum ben :)

Size tavsiyem, eğer bir şeyi gerçekten istiyorsanız onun peşinden gidin. Allah çalışanı sever. Vazgeçmeyin. Asla. Başaracağınıza inanın her ne olursa olsun.