Bu Nasıl Zafer?

Bir kaç yıl önce tam olarak sevgili olmasak da o seviyede bir ilişki yaşadım. Sevgi falan değil bu resmen büyüydü. Beni büyülemişti o. Her şeyim, hayatım olmuştu. Sıkıntılar yaşadığımız bir zamanda gitti bir başkasının -eski sevgilisi olacak o zırzopun- kollarına. O gitti ben içtim. Sonradan dank etti kafama ama, sildim onunla olan her şeyi.

Unuttum diyordum geri geldi. Kimsenin ona benim gibi davranmadığını söylüyordu, bunu bende biliyordum zaten. Kimse ona benim gibi davranamazdı. İki günü geçmedi, yine gitti... Umursamadım, zaten yoktu ki. Zaman geçti yine geldi, sen başkasın dedi, beni kimse senin gibi sahiplenmiyor affet dedi, çok özledim dedi. Bense seninle işim olmaz, hayatımda senin yerin yok artık diyip yolladım.

Burnu sürttü, pişman oldu, acı çekti ve bana dönmek istedi.

Verdiği kararların arkasında duramadı, geri dönmek istedi. O yenildi. Ben kazandım...

Ama neye yarar ki? O pişman olup bana dönmek istese de neye yarar, benim kazanmamın bana ne faydası var ki?

Ben içimde iyiliğe dair ne varsa kaybettim. Güven denilen şeyin nasıl bir duygu olduğunu unuttum. Sevmekten nefret eder oldum. Bu boktan aşk hikayesinde kazanan gibi durmamın bana ne faydası var.

Son sözü kim söylerse söylesin, kim haklı olursa olsun ilişkilerde kazanan taraf diye bir şey yok. Kaybedince birlikte kaybediyoruz, kazandığımızda birlikte kazandığımız gibi.

Ben kaybettim. Ben, beni, ben yapan her şeyi kaybettim. Mutlu değilim, mutsuz da değilim. Ama, huzursuzum fazlasıyla.

İki yıldır bambaşka bir adamım. Böyle duygusuz nereye kadar gidebilirim, ne kadar yaşayabilirim bilmiyorum...