Bu da Böyle Bir Kahroluş Hikayesi

Tek yadırganmayacağım yer burasıydı sanırım ve tek içimi dökebileceğim yerde burası. Bu siteyi seviyorum insanlarını da.. En azından çoğu empati kurabilen ya da tecrübesi olan iyi kalpli insanlar. Burada beni anlayabilecek insanların var olduğunu hissedebiliyorum. Herkesin bir hikayesi vardır, benimde öyle. Size içimi dökmek için buradayım. Bu sitede rengarenk kalabilen benim gibi renkleri solmamış, yıkılmamış, dibe vurmamış insanları görüp mutlu oluyorum. Başkalarının mutluluğuyla mutlu olabilen biriyim buna da şükür ki. Neyse gelelim benim hikayeme... Sizden tek ricam her şeyi bir kenara atıp vicdanınıza kulak verin. Yazmakta pek iyi değilimdir zaten hep yazıp karalamayıp içime attığımdan oldu hep bunlar.

Ben bir kızım. Evet yanlış okumadınız, kızım. Lisenin ilk senesi 2.ci döneminde başladı bu. Kestane tonlarında lüle lüle saçları, insanın içini ısıtacak kahverengi gözleriyle masum bakışları, hele ki bir gülüşü var kelebek görse ömrü uzar. Sol dudağının kenarında hafif küçük bir gamzesi de vardı.

Onunla konuşurken yüzünün her bir köşesini izliyordum bir ara kirpiklerini bile saymışlığım var...

O zamanlar eşcinsellik nedir bilmiyordum ki google amcaya yazıp da sorayım. Ama bir şeylerin yolunda gitmediğinin farkındaydım okulun en yakışıklı erkeklerine dönüp bakmaya bile tenezzül etmiyordum yanımdaki kızlar onlar için eriyip biterken. Bu arada erkeksi olmadığımdan dolayı dışarıdan bakınca anlaşılmazdı da. Ama gün geçtikçe bizim kızlar kıllanmaya başladı tabi. Gelen teklifleri kabul etmiyordum çünkü. Düşünebildiğim tek şey sınıfımdaki o kızdı. Millet kıllanınca bende bir erkekle çıkmaya başladım aksi taktirde durumlar iyiye gitmiyordu. Çıktığım çocuk okuldakiler tarafından çokça sevilen biriydi. Buluştuğumuzda elimi tutmak istiyor benim hep bir bahanem oluyordu. Ben el tutuşmayı sevmiyorum, hava sıcak vs. gibi bahaneler buluyordum. Halbuki o kız istese freni patlamış kamyon gibi giderdim. Olmuyor yapamıyor sevemiyordum. Ayrıldım. Okulun yarısı bana düşman oldu. Ve işte o gün...

Beden dersindeydik. Atlamayı zıplamayı pek sevmediğim için oturdum tek başıma bir köşeye ve yanıma geldi. Daha önceleri de konuşmuşluğumuz olmuştu fakat o gün bir farklı geldi gözüme tavırları olsun hareketleri olsun. Gün geçtikçe baya bir samimi olmaya başladık bu bana sevgililerini anlatıyordu canımı ne kadar acıttığını bilmeden fakat onları sevmediğini düşünüp teselli ediyordum kendimi ve yanılmıyordum da, gerçekten sevmiyordu. Sınıfta kafamı sıraya koyduğumda hep benim saçlarımı okşardı.

Bir gün odamda dizime uzandı ve ben onun saçlarını okşamaya başladım. Her okşayışımda burnuma öylesine güzel koku geliyordu ki o an zaman dursun istedim.

Eğildim yanağına öpücük kondurdum. Normalde çok utangaç bir yapım vardır o an deli cesareti geldi birden. Durduk yere öpünce oda şaşırmış olacak ki yüzünü bana çevirdi ve bir bomba daha.. Dudağa bir öpücük. Bundan sonra ne olacağı umurumda değildi sanki yıllardır o an için yaşıyordum. Bir yandan da onu kaybetme korkusu vardı içimde. Bana karşılık vermişti. 3 sene boyunca birlikteydik adını koymamıştık ama aynı sevgili gibiydik birbirimizi kıskanıyorduk, hastalanınca anında koşuyorduk, beraber uyuyor beraber uyanıyorduk, giydiğimiz kıyafetlere karışırdık. Rüya gibiydi.

Sonra aramız çok fena halde bozuldu

Gereksiz kıskançlıklar yapıyordu bende artık sevmediğini kurtulmak istediğini düşünüyordum. Yapacak bir şey yok gibiydi, ayrıldık. O başkasıyla ben başkasıyla çıkmaya başladım çıktığımız kişiler hep erkekti. Birbirimizi kıskanıyorduk hep ders esnasında bana bakarken yakalıyordum ama bir türlü adım atamadık birbirimize. O inatçı ben inatçı. Her gece yastığım sırılsıklam oluyordu. Neyse dedim Allahım geçecek bu da bir gün. Ve öğrendim ki 2.dönem okulu bırakmış. Ulaşmaya çalıştım ulaşamadım tek bildiğim evi ve telefonu. Evine arkadaşımı yolladım başka bir şehirde dediler telefonunu aradım kapalıydı artık pes ettim seviyorsa kendi gelip beni bulur dedim. 2 sene sonra geldi ve buldu.. Göbeği ağzındaydı. İnstagramdan beni takip ediyormuş evde olduğumu bildiği an çıkıp geldi. Kapıyı açınca 2 dakika boş boş yüzüne bakakaldım. Karşımda ve bir başkasından hamileydi. İçeri davet ettim herşeyi anlattı benden ayrılınca yetimhaneden tanıştığı bir çocukla çıkmaya başlamış ve devam etmeye mecbur kalmış. Tahminimce tehdit ediliyordu. O zaman söyleseydi belki bir şeyler yapabilirdim ama artık karşımda ve hamileydi elimden bir şey gelmiyordu.

Elimi aldı karnına götürdü içinde hareket ediyordu gözümden bir damla yaş aktı istemsizce. Umarım mutlu olursun dedim. Mutluyum dedi.

Şu an ben üniversite okuyorum oda evli mutlu çocuklu. Öyle işte.. Basit birkaç yazıyla anlattığıma bakmayın az nöbet geçirmedim ben. Sevmeye doyamadığı saçlarımı en dibe kadar kestirmiştim şimdi belime geliyor nede çabuk uzadı. Burada benim gibi insanların olduğunu bildiğim için yazdım lütfen duyguları alaya alacak kadar aciz olmayın. Hoşça kalın seviyorum sizleri..