Bir Yudum Hikaye

Bir bitkinlik hissedersiniz ya birden, başta olayı kavramanız biraz zordur. Ama sonuç olarak yalnızlığın damarlarınıza işlediğinin farkına varırsınız.

Milyonlarca insanın arasında tek başınasınızdır.

Bu yalnızlık arkadaş eksikliği falan değil bunu kafanızdan atın. 4-5 kişilik bir grupla bilardo turnuvası düzenlemek veyahut sinemaya gitmek kısa süreli bir mutluluğun haberisi olacaktır sizlere. Ama o burukluk ve evrende tek başına boşluktaymışcasına çaresiz bir o kadar da!

Acı, duygularınıza öncü olur daima.

Biriyle berabersinizdir, dışarıdan bakınca herşey normaldir yani iki arkadaş hepsi bu. Peki o an zihniniz ne durumdadır? Doğru ilerliyorsunuz, adımlarını sayan, reddedilmemek için çaba sarfeden, beğenilmeye çalışan, espri yapmadan önce saniyelerce "Güler mi" sorusuna yanıt arayan şekilde.

Öte yandan isteklerimiz ve hayallerimiz?

Hayat bazan kıldan ince bir ip üzerinde yürümek gibi, her adımın neye sonuçlanacağını düşünmekten kıraran saçlarımız gibi, her defasında içimize sinen korku gibi. Hiçbir isteğimizi gerçekleştirmemize imkan tanımayacak ve her defasında düşmemiz için çaba sarf edecek gibi.

İçin içine sığdığı oldu mu hiç?

Gerçekten en son ne zaman nerede ne için nasıl mutlu oldun? Ve bu olduysa orda yanında birileri var mıydı?

Ölüm kendinden önce

Bana yalnızlığını yolladı.