Bir İnsan Nasıl Umursamaz ve Ruhsuz Olabilir?

İçimde öyle sıkıntı var ki..Neredeyse nefes alamıyorum.Huzur duygusunu unuttum.Ben ne zaman böyle oluyorum bilir misin?En çok değer verdiklerim beni üzdüğünde..

Yine üzdüler beni.Değer vermeyecektim artık kimseye güvenmeyecektim ama neticede ben de insanım.Değer verdiklerim beni;yine benden ötürü,benim davranışlarımdan ötürü üzdüler.Ya da bilmiyorum artık insanlar fazlaca #kendincil oldular,karşıdakinin üzüntüsünü umursamaz hale geldiler...Canları yandıkca belki de..Canlarını yakanlar gibi sanıyorlar herkesi..

Ama ben tüm benliğimle etkileniyorum.Belki de mutluluğu insanlara bağlamaktan kaynaklanıyor.Sahi biz insanlar neden kendi kendimize mutlu olamıyoruz dersin ?

Karşıma bir kadın çıktı. Dost bildim.Hah dedim aradığım insan bu,dost diyebileceğim, yanında kendimi huzurlu hissedeceğim insan bu.Çok şükür güç de olsa onun gibi birisini tanımıştım.Görüşemediğimiz zamanlarda iple çekerdik buluşma gününü. Birbirimize o derece iyi gelirdik.O hiç bitmez dediğimiz dostluk küçük bir sarsınta tarumar oluverdi.

Dost dediğin, güvendiğin insan bildiğin dar gününde kapısını çaldığın ve nihayetinde o dar zamanda sana el uzatan insanı insan sandım.Bu başka bir mevzu. bir internet sayfasında kişisel gelişim alanında ünlü birisi..Böyle ünlü birisi nasıl olur da benim çığlığıma ses verebilirdi?Boğuluyordum,karanlığın içinde yolumu kaybetmiş gibiydim.

Sakin bir limana ihtiyacım vardı.O sırada herkese parayla verdiği 12-13sayfalık kişisel gelişim yazısını bana yolladı.Bana bu anlamda manevi destek verdi.Ama ben o ara o kadar çok minnet duydum ki o insana..Duymak isteyebileceği herşeyi söyledim bu anlamda. bir gün onun için bişey yapacagımı söyledim.o da asla karşılık bekleyerek yapmadığını söyledi.Ama bu #kocaman bir yalandı.Bu zamanda karşılıksız iyilik mi kalmış !

Neyse gel zaman git zaman çok da uzun bir zaman geçmeden bu insan sayfasında sitesine yazı ekleyecek gönüllüler aradığını duyuruyor.Bu benim için büyük bir fırsattı.Borcumu ödeyebilecektim.Neyse mesaj atıp gönüllü olduğumu bildirdim.Gereken herşeyi bana anlattı ve nihayet benim adıma sayfasında üyelik açtı. Oradan girip yazıları ekliyordum. bir süre sonra farkettim ki yazı ekleyen sadece ben vardım. bir süre sonra bir kişi daha...

O da çok nadir yazı ekliyordu.Ben durumu biraz abartmıştım.Gecemi gündüzüme katıp durmadan siteye yazı ekliyordum.Yüzün üzerinde yazıyı bulup,düzenleyip eklemiştim.Nihayet internetten hazır yazıları düzenleyip eklemekten sıkılmıştım.Artık kendi kitaplarımdan,elimdeki kaynaklardan bizzat yazarak ekleme yapıyordum.Müsaitlik durumuma göre tabi.Ben bunları yaparken site sahibi çok mutlu oluyordu.Övgü mesajları,iltifatlar havada uçuşuyordu.

Zaman geldi benim hevesim gitmeye başladı.Borcumu ödemiştim artık bence..Hem de fazlasıyla..Onca saatimi ayırdım,emek verdim neticede hiç tanımadığım bir insanın sitesine..Fazlasıyla ödemiştim.Ama yine de ara ara siteye girip yazı eklemek isterdim.Neyse bunu site sahibine bildirdim ve istersen biraz ara verebilirsin.

İstediğin zaman geri gelip yazabilirsin yine dedi.O arada başka şeyler girdi araya,kursa falan yazıldım derken çok da zaman ayıramadım siteye.Yine de ara ara girip kontrol ederdim ve küçük eklemeler yapardım.Dün facebookda benim bizzat kitaptan yazarak siteye eklediğim bir hikayeyi paylaştığını gördüm.Tıkladım ve bir de ne göreyim.

Benim adıma yayınlanan hikaye artık onun adına yayınlanıyordu.Artık durumu anladım.Benim üyelik iptal olmuş.Bahanesi de ''uzun zaman benden haber alamamış ve ekleme yapmamışım,artık zaman ayırmayacakmışım sanılmış''

Bu dünyada insanların işine yaradığın kadar değerlisindir.

Kalbime bir ok saplanmıştı sanki.Günlerimi,saatlerimi ayırdığım site;bana haber verme gereği bile duymadan,artık işimize yaramıyorsun,dolayısıyla da burada işin yok der gibi kapının önüne koymuştu beni.

İşin daha da acı tarafı,kendini haklı çıkaracağını sanarak neden sıralaması yapması.Neymiş efendim, bir hesap daha açık olursa güvenliği olmazmış.Kendilerini garantiye almaları gerekmiş.Yok efendim yook..Ben o kadar da aptal değilim.Ne demek istediğinizi,ne yapmaya çalıştığınızı gayet de iyi anladım.

İyilikten maraz doğarmış.

Ne oldu ya,ben üzüldüğümle kaldım.Soruyorum şimdi; Ben mi şanssızım hep bana böyleleri mi denk gelir,yoksa ben de mi sorun var??

Bütün bu olanlara rağmen üzüntüyü içime atıp sorgulamamak kolay yoldu.Ben kendimi sorguya çekerim her zaman.Hatalarım varsa veya yoksa..Ama kolay gelir kabuğuna çekilip üzülmek..

Kalp sızım,yürek acım şimdi de sana sesleniyorum burdan.Bilmiyorum görecek misin yoksa hiç umrunda olmayacak mı bunlar bilmiyorum.

Şimdi sen kendi karanlığında kendinle başbaşa bir hayatı yaşarken;üzülenin hep kendin olduğunu iddia ederken,malesef ki sen de can yakabiliyorsun.Belki senin çektiğin acının 3/1idir.Ama her insanın kendince etkilendiği durumlar vardır.Bazen çok mutlu görnürken bile arkasında ne hüzünler saklar insan.Alınmayacakmış gibi dururken bile,sen içten içe o kişi tarafından üzüldüğünü düşünürken bile belki o insanın kalbini acıtıyorsun.Sana sitemim yok.Ettiğim zamanlarda bile bana bu hakkı sen veriyordun.Bana bu kadar iyiyken hissettirdiğin o lanet duygu beni alt üst etti.O nedir diye sorguladığını duyar gibiyim.Umursamaz görünmek ne kadar da çözüyor herşeyi değil mi?İşin kolay kısmı,ruhum ve bedenim,mantığım duygularım herşeyim nötr artık deyip olaylara seyirci olmak..Çok kolay bir yol değil mi?

Ne m yaptın bana?

Artık benim davranışlarımdan dolayı benden soğudugunu hissediyorum.Artık benimle zorla konuştuğunu düşünüyorum.Artık üzüntümün umrunda olmadığını düşünüyorum.Ve kendimi her gittiği kapıdan kovulan dilenci gibi hissediyorum.Aşk dilenen merhamet dilenen sevgi dilenen bir dilenci!

Ben de artık dilenmekten vaz geçiyorum.Yüzsüzlüğü bırakıyorum ve zorla girdiğim hayatından kalbim kırılmış bir şekilde çıkıyorum.

Şimdi bana söyleme,ben sana senin yaptığın kadar ne yaptım,sen beni daha çok üzdün.Evet olabilir.Ama ben pişman oldum ve sen de affettin beni.Beni,seni anlamlı kılan da olanlara takılmadan birbirmzle olmaya devam edebilmekti.Herşeye ragmen,günahımla sevabımla beni seven biri vardı.Mutluluk ve huzur ondan başka kimde olabilirdi?YAramazlık yapan çocugu nasıl ki annesi sırf bu yüzden atamıyorsa,her yanlışına rağmen hep annesi kalacaksa ben de seni annem gibi gördüm.Her nazımı çeken annem...

Ama işte bir hareket,o hareketin sonucunda hissettiklerim,fazlasıyla üzdü beni.

Hepimiz yalnız geldik dünyaya,tek başımıza mücadele etmek zorundayız.İyi gün dostum da kendimim kötü gün dostum da..Herkes gitse de benden,bir ben var asla gitmez içimden.