Benim Psikolojik Yalnızlığım!

Burada kimi zaman bilgi verdim, kimi zaman eğlendirdim, kimi zaman da troll sorular sorarak milleti çıldırmaktan zevk alarak eğlendim. Ama bu Bencemde ruhsal yalnızlığımda bahsedeceğim.

Üzgünüm ruhum, aklımı terk edeceğim...

Terk edeceğim seni, bazen öyle bazen böyle sudan sebeplerle. Çünkü yoruldum, dayanamıyorum belki de terk edişler asıl kahramanlıktır. Üzgünüm ruhum...

Sen beni, ben de seni buldum kağıttan kahramanlarım...

Evet, artık hapsoldum ben kağıttan kahramanlarıma... Çünkü yorgunluk ve bitkinlikler var üzerimde... Gerçek yaşamdan bulamadığım; dürüst, güvenilir sadakatli dostluklarım var, kağıttan kahramanlarımdan.

Bazen bölünüyorum veyahut parçalanıyorum.

Bazen hayatın gerçekliğine karşın, insanların sahteliği beni parçalıyor veyahut bölüyor. Bu anlarda hıçkıra hıçkıra ağlamak istiyorum. Çaresiz ve yalnız hissediyorum, o kadar benlik içerisinden...

Sanki kağıttan kahramanlarımdan birisi gelecekmiş gibi bir beklenti içerisindeyim.

Biliyorum muhteşem ruhum beynimi terk etti edeli o da kağıttan kahramanlarını bekliyor. Çok acımasızca değil mi realite içerisinde fakeleşmiş insanların oluşu...

Umursamaz mıyız yoksa umursamamazlıktan mı geliyoruz?

Nişan almak mı gerekiyor ruhun derinliğine veyahut ruh derinliğini umursamayıp zulmetmek mi gerekiyor? Bunun cevabını bulamıyorum.

Gerçekler ne kadar acı olsa da içe dönüp bakmak lazım. O gerçekler kayıp mı yoksa çalıntı mı diye...

Son olarak şu yazı tam beni anlatıyor. "Fiziken ayakta, ruhen yatakta, psikolojik olarak neredeyim bilmiyorum.. " Sahi neredeyim?

Umarım beğenerek okumuşsunuzdur. Sevgiyle kalın...