Yalnızlığım

18 yaşımdayım ve yalnız bir hayatım var. Okulda öğle aralarında gittiğim dönercide herkes 2 tane 4 kişilik masaya 10ar kişi otururdu.. Herkes belirli günlerde toplanır düzenli bir şekilde kafelere giderler takılırlardı.. Fakat, dönüp kendime baktığımda.. hiç kimseye benzemediğimi görüyorum. Hiç kimse bana benzemiyor.

Mutlu gülen bir insanım çoğu zaman neşeli cana yakın sıcak kanlıyımdır. Kimseye art niyet ya da kin beslemem. Bana yapılan bir kötülük olmadığı müddetçe. Ama neden kimseyle olamıyorum. Sevgili desek, ilk kez 2 sene önce biriyle çıktım yaşım 16ıydı. 16 yaşı bu devirde çok geç bir yaş. Şu ana kadar 2 kişiyle çıktım ve 1 yılı aşkın süredir kimseyle görüşmüyorum. O kadar yalnızım ki her akşam eve gitmek için bindiğim otobüste sadece benim yanım boş olduğu halde ayakta bekleyen de oldu. Eğer yalnızlığı sevmeseydim bu benim için çok büyük bir sorun haline gelecekti.

O kadar yalnızlığa alıştım ki ailem yok olsa bile maddi bir imkan olduğu müddetçe yaşayabilirim. Bu söylediğim de tam emin değilim gerçekten ama anlatmak istediğim bu şeye yakın alakalı.. Durumumdan memnunum.. Yalnızlık beni hayallerden hayallere sürüklüyor yarın uyandığım vakit gözlerimi prefabrikten yapılmış deniz manzaralı sahile yakın ormanların tepesinde yeşil vadinin sırtında ki villamda açıyorum.

Ayağa kalkıp terliklerimi giydikten sonra duşumu alıyorum ve pencere kenarına geçiyorum ve güneşin tenime hafif hafif vuran sıcaklığını hissederecek kollarımı iyice açarak esniyorum.. derken, sarışın mavi gözlü beyaz tenli eşim omzuma başını koyup belime ellerini doluyor sessizce günaydın diyip boynumdan. kahvaltı hazır gel dedikten sonra 500 ekran lcd televizyon karşısında mutfağa yaptırdğım bar da kahvaltımızı yapıyoruz..

Soluma baktığım vakit masmavii deniz yemyeşil orman vadisini.. sağıma baktığım vakit sarışın mavi gözlü beyaz tenli eşimi görüyorum :) ve yalnızlık insanı nerelere götürürmüş... Meğersem insanlar benim ufkuma yetişemedikleri için hiçbiriyle anlaşamıyormuşum.. :)

Bence benden çok iyi yazar olur. :)