Yalnızlığım ve Kaybettiklerim

2 sene içinde neler kaybetmişim, buyrun bakalım? (fotoğraflı)

2013'ten bu yana hayatım kaybetmekle geçti. Mutluymuşum da haberim yokmuş. Ben aptallık edip çabuk büyüyen tiplerdenim ben güçlü yalnızım başlıyoruz ;

1- Staja başlamıştım

Belediyede arkadaşlarım vardı çok samimiydik ve bir kızdan hoşlanıyordum, mimar stajeriydi. Sstajın son günü anlamıştım onlara bağlandığımı... Stajdan arkadaşla bir fotoğraf...

Onları son görüşüm : 4 Haziran 2013

2 sene içinde neleri kaybettim, buyrun beraber bakalım? Neyse staj bitti 5 haziran günü kuzenle taksime kafa dağıtmaya çıkmışım, dostlarımdan ayrıldım hüzünlüyüm. Bbamdan bir telefon geldi

Oğlum dayın kaza yapmış, uçakla Türkiye'ye getiriyorlar eve gel.

dedi işin içinde birşey olduğunu anladım rusyadaki adamı kaza için buraya tedavi getirmezler diye düşündüm eve gittim annem sessizce ağlıyordu o an öyle çaresiz hissettim ki ölmek istedim.Üstelik dayım normal şekilde ölmemiş işkenceyle öldürülmüştü..

5 Haziran 2013 Çok sevdiğim beni büyüten adamın dayımın ölümü..

Psikolojim bozulmuştu. Üniversiteyi örgün kazanmıştım ama maddi durumlar yüzünden uzaktan eğitim tercih ettim. Bir fabrikada hamallık tarzı bir iş yaptım. Gece vardiyasına gidiyor, yük indirip bindiriyor, insanları görmeye korkuyordum, çünkü hayatım sarsılmıştı.

Fabrikadaki tek dostum bu köpekti. Tıpkı insan gibiydi, kendisini çok özlüyoru. İnsanlara saldırdığı için ben fabrikadan ayrılmadan 1-2 ay önce şehirdışına gönderdiler.

Köpüğü kaybettikten sonra kuşum da ölmüştü hayvan besleyenler bilir ayrı bir yeri var dı bende, kendisini özlüyorum.......

Kaybetmek alışkanlığım oldu canım gibi sevdiğim arkadaşlarımı da kaybettim aramız bozuldu konuşmaz olduk bildiğiniz yapayalnız kalmıştım...

Kısaca toparlamak gerekirse kaybettikçe kaybettim, burada yazdıklarım sadece bir kısmı. Ailemle de aram bozuk, sadece annem benimle küs değil. Kaybetmenin bir boyutu var ki onu yazamadım. Gerçi onu kazanamadım, kaybettim de diyemem. Aşk gibi birşeydi ama farklı şehirlerdeydik, beni hiç farketmemişti, görmezden gelmişti.

Millete özenerek yaşıyoruz vesselam...