Yalnızlığın Günlüğü

Üniversiteden 7 ay önce mezun oldum ve yaklaşık 2,5 senedir hayatımda aşk yok. Aşk yok dedim diye bu sürede hayatıma hiç kimse girmedi değil. Bu süre zarfında onlarca kızla konuştum tanıştım; kimini avni ane bir söz olacak ama tavladım kimi ise o anlardaki ruhsal bunalımların yüzünden enerji eksikliğine gelmiş bir döneme denk geldi ve hiç bir şey olarak kaldık.

İnanın geçen zaman beni hissiz ve ruhsuz biri kıldı. Artık iş ve ev arasında mekik dokumak zorunda kaldım. Tanımadığım kızları sadece cinsel bir obje olarak gördüm. Ama ruhum daraldı.. Her şey bitmiş gibi.. 14 yıl okul hayatından sonra epeyce yüksek bir uçurumdan düşmüş bir durumdayım..

Bir karar aldım değiştim dedim.Artık kızlara bakış açım farklı olacak dedim, bunu becerdim ama şunu da farkettim ki sadece ben bu düşünceye sahip değilim. Gördüğüm ve tanıdığım herkes için karşı cinsler böyle. ve bizleri bu düşüncelere sevk eden de bizleriz. Artık insanları anlamıyorum.

Face, twit, snap, periscope sıkışmış kalmışlar akıllı telefonların dünyasına.. Sanal dünyanın ötesine geçmeyi isteyenler artık yok. reel hayat sadece zorunlu olduğumuz yerlerde var (iş,okul vs.) İnsanlığın genel bir problemi bu ayrıca insanlık olarak mutsusuz. Ve bu mutsuzluk bizi yiyip bitiriyor. Herkeste muhteşem bir ego. Herkes vicadınını rafa kaldırmış.

Arkadaşlar uzun lafın kısası geçmiş yaşadığınız kötü olayları unutun ( bu lafım size kızlar) artık sizi mutlu edebileceğine güvendiğiniz insanlara şans verin. İlk buluşmayı siz teklif edin.. Ölmezsiniz.. Davet edin gezin eğlenin, burnunuz kaf dağında olmasın, yakışıklı değil sizi mutlu edecek insanı sevin..

Okuduğunuz için sağolun..