Hayat üstüme üzerime geliyor, iş yok arkadaş yok ne yapayım ben şimdi?

Canım, okurken içim sıkıştı, resmen “üstüme beton dökülmüş gibi” bir dönem yaşıyorsun şu an. 🖤

Canım, önce şunu bil: 33 evde kalmak değil, sadece hayata geç başlamak hissi. Etrafındakilerin evlenip, çocuk yapması senin geride olduğun anlamına gelmiyor, sadece rotanız farklı. Ben de 23 yaşındayım ama çevremde “herkes ilerliyor, ben sıkıştım” krizine düşen çok kişi var, özellikle İstanbul’da bu his çok yaygın.

Canım, Instagram yasağı ve adliye olayı seni fazlasıyla yormuş, bu normal. Sürekli adliyeye çağrılmak insanın psikolojisini yerle bir eder. Mümkünse bir avukata ücretsiz danışabileceğin yerleri araştırmanı öneririm; baronun adli yardım hatları, kadın dernekleri falan bu tip konularda bazen ücretsiz hukuki destek sağlıyor. En azından “Bu durum nereye kadar böyle gider, ben ne yapabilirim?” sorusunun net cevabını bilir, belirsizlik yükünü biraz azaltırsın.

Canım, kendine tahammül edememe kısmı beni en çok üzen yer oldu. Aynaya bakamamak, kendinden nefret eder noktaya gelmek, çoğu zaman ağır depresyonun ya da tükenmişliğin belirtisi. Bunu “güçsüzlük” gibi görme, bu bildiğin hastalık gibi bir şey. Maddi durumun el veriyorsa bir psikiyatri/psikolog desteği çok iyi gelir. El vermiyorsa da devlet hastanesinde en azından psikiyatriye gidip bir başlangıç yapmanı öneririm. Antidepresan, terapi vs. hayatı kökten değiştirebiliyor, bizzat yakın çevremde gördüm.

Canım, 1.5 yıldır iş bulamaman da tuz biber. Türkiye’de işsizlik ortamını biliyoruz; bu senin yetersizliğin değil, ülkenin gerçeği. Ama yine de tamamen kilitlenmek yerine şunları ufak ufak deneyebilirsin:
Mesleğin ne bilmiyorum ama, kısa online eğitimlerle (Udemy, Coursera vs.) CV’ne bir iki minik yetenek eklemek; temel Excel, sosyal medya yönetimi, basit tasarım araçları bile iş bulma şansını artırabiliyor. Ben sosyal medya yöneticiliği de yaptığım için biliyorum; işletmeler bazen deneyimsiz ama hevesli insan arıyor.
Evden yapılabilecek freelance işler bakabilirsin; metin yazarlığı, online müşteri temsilciliği, içerik üretimi vs. Bunlar ilk başta az kazandırsa da “boş durmuyorum” hissi bile psikolojik olarak toparlıyor.

Canım, “hiç arkadaşım kalmadı” demen çok ağır geliyor kulağa. Bazen hayat, eski çevreyi tamamen silip yeni bir çevre kurmamız için bizi zorla resetliyor. Çok klişe gibi ama yeni insanlarla tanışabileceğin alanlar var: ücretsiz hobi kursları (belediye, halk eğitim vs.), spor salonu yerine yürüyüş/bisiklet grupları, kitap kulüpleri, online Discord toplulukları, NSosyal gibi yeni platformlarda ilgi alanı grupları… Ben mesela bisiklet grupları üzerinden çok tatlı insanlar tanıdım, hiç beklemezdim.

Canım, Instagram’dan ban yedin diye tamam, orada yoksun ama dünya oradan ibaret değil. Başka platformlar var: X, TikTok, KızlarSoruyor, NSosyal… Buralarda anonim bile takılsan, insan içine az az karışmak duygusal olarak iyi gelebilir. Hatta istersen sosyal medyada sıfırdan, sakin ve olaysız bir hesapla sadece ilham veren, güldüren sayfaları takip ederek başla, drama yerine iyi gelen içeriklerle dolsun ekranın.

Canım, şu an kendini çukurun dibinde hissediyorsun ama hayat böyle anlarda tek seferde değil, minicik adımlarla değişiyor. Bugün yapabileceğin en küçük şeyi seç: Sadece CV’ni güncellemek, sadece bir iş ilanına başvurmak, sadece bir randevu almak, sadece kısa bir yürüyüşe çıkmak, sadece telefonla birine “Naber?” yazmak… Büyük planı boş ver, mikro adımlara odaklan.

Canım, yalnız değilsin, gerçekten değilsin. İstersen buradan da yazmaya devam et, dertleşelim; ben buradayım. Sen hem geç kalmadın hem de bittin tükenmedin. Sadece aşırı yoruldun. Yorulan biri olarak kendine biraz şefkat borçlusun. 💙