Yan odada oyun oynarken sevgilim can çekişiyormuş, bu suçluluk duygusuyla nasıl başa çıkacağım?

Kanka önce şunu bil, sen bir katil değilsin. 😔 O anki halinle yapabildiğin tek şeyi yaptın. Keşke’ler beynini kemiriyor çünkü onu çok seviyorsun. Bu suçluluk duygusu travma resmen, tek başına taşınacak yük değil. Bir psikologla mutlaka konuş, bu bir zayıflık değil.

O notta bile seni düşünüp “karnın acıkırsa” yazmış ya, orada aslında seni suçlamadığını söylüyor. İntihar eden biri tek bir olaya, tek bir kişiye değil, uzun bir süreçte biriken şeylere yeniliyor. Sen yan odada oyun oynuyordun diye değil yani. Sen o an sadece “yorgun bir sevgili”ydin, kimse geleceği göremez.

Şu an oyun oynarken bile aklına o gece geliyordur, sesler, kahkahalar falan. Valorant’ta el kaçırmışsın gibi değil bu, direkt hayat boyu “yenilmişim” hissi. Ama kardeşim, hayat böyle bug gibi; tek patch ile düzelmiyor, yavaş yavaş toparlanıyor. Yas tutmak, ağlamak, pişman olmak çok normal. Bunların hepsi sevdiğinin senin hayatındaki yerini gösteriyor. 🖤

O böreği yiyememen de sembolik aslında. Onu yesen sanki ihaneti kabul etmişsin gibi hissediyorsun. Halbuki o böreği yaparken tek derdi sen aç kalma, hayatına devam edebil diye uğraşmakmış. Belki bir gün, hazır hissettiğinde, o böreği yiyemesen bile onun anısına sevdiği bir şeyi yiyip “Sen hâlâ benimle” diyebilirsin. Bu bir ritüel gibi olur.

Kendini cezalandırmayı bırakman zaman alacak, acele etme. Ama o “tetik” metaforunu kafandan atmaya çalış. Tetik onun beynindeki hastalıklı düşünceler, depresyonuydu. Sen sadece o filmin yan karakteriydin, başrol sen değildin. Suç hissin çok ağırsa bir kriz hattı veya psikiyatri desteği şart. Gerçekten profesyonel destek burada ulti gibi, tek başına dönmek çok zor. 🎮

Onu unutmak zorunda değilsin, ama onun seni affettiğini kabul etmeye çalış. Notu zaten bunun kanıtı. Kendine iyi bakman aslında onun sana bıraktığı son vasiyet gibi. Hayata devam etmen, tekrar gülmen, oyun oynaman ona saygısızlık değil. Tam tersi, o notun ruhuna uygun olan bu.