Ailemden,herkesten nefret ediyorum,yaşama sevincim kalmadı..

Müthiş bir yorum yapmışsın çok teşekkür ederim,eline emeğine sağlık.Bi noktada sana katılıyorum birilerine olan bağlılığımın az olması bir yandan da kişisel gelişim açısından iyi olabiliyor aslında.Kendi düşüncelerimi kendi hatlarımı yaşıma rağmen ne kadar onlar küçümsese de çizmeyi başardım,arada onlara bunu belli ettiğim zaman da bana sürekli "herşeyi sorgulama,sorgulamak iyi değildir" falan diyor annem, ben de senin gibi mi olayım diyorum içinde bulunduğu durumu göstererek ama anlamıyorlar

mesela evlilik istemediğimi biraz belli ettim diye annem ev işleri yaptırmaya çalışıyor bana son günlerde, böyle cahilce bir çaba var mıdır? hiçbir zaman öyle basit bir ev kızı olmadım,mesleğim ne olursa olsun öyle biri olamam,çocuğuma da öyle davranmam tek işi evlenmekmiş gibi göstermeye çalışmam.Bu ülkenin faydalı insanlara ihtiyacı var, ben insanlara ve ülkeme birşeyler kazandırmak istiyorum ama bu onlar için çok uzak bir düşünce tabi

Neyse konudan uzaklaştım sanırım,kendimi kimseye borçlu hissetmiyorum ve yalnızlığı gördüm,güçlü olmam gerektiğini anladım.Ama kötü tarafı aşırı derecede kazık yemiş olmam ve ailemin de verdiği bu baskıyla yalnızlığa resmen alışmam.Kişiliğim hiç yalnız olmaya müsait değil sosyal bir insanım ama alışıyorum buna resmen zamanla, iyi mi kötü mü bilemiyorum.Bazen gerçekten kendimi kimsem yokmuş gibi hissediyorum..Neyse uzattım kusura bakma yorumun için tekrardan çok çok çok teşekkür ederim :)

Merhaba, yorumunu okuduğumda çok etkilendim. Beni de anlayacak birine benzer hikayemi anlatmak istiyorum. Bu durum kendimi kötü hissetmeme sebep oluyor. 29 yaşına geldim ama bir baltaya sap olamadım. Aslında zeki ve çalışkan briiyim fakat ailem beni düşürüyor. Babam hayatta değil fakat oda içen kadınlarla takılan bir adamdı. Annem sessiz içten pazarlıklı biri abim ve ablam uyuşturucu bağımlısı. Ben ise yıllardır okuyup onları yüceltmeye gururlandırmaya çalışmaya çalışıyorum. Hrrkes her şeyi yapıyor ben bir şey dediğimde çok bilmiş ama bilmemiş boşuna okumuş eteklerinin dibinden ayrılmayan biri olarak kaldım. Sayelerinde hepsinden nefret ediyorum. özgüvenimi aldılar. Herkes terk etti diye anne babayı bırakamadım. Şimdi bakıyorumda yapmaya çalıştığım içinbir şeyin önemi yokmuş.

Bazen değil sık sık kendimde kusur arıyorum ne yapmam gerek diye ama ne denediysem olmadı. özgüvenim gitti artık. Ve ciddi bir korku hissediyorum. Bana bu duyguları yaşatan insanlarla ömür geçireceğim diye. 😔