Ben gerçekten nefret ediyorum ailemden ben ne yapabilirim?

Bende içimi dökmek istiyorum. Okumak zorunda değilsin sadece artık biyere anlatmam gerekiyordu. Tek çocuğum ve babam annemden 13 yaş büyük. İkisi de yaşlılar. Tam ihtiyacım olan zamanda, tüm arkadaşlarım babasıyla annesiyle eğlenirken ben odamda bilgisayara bakıyorum sadece. Mesela yarın sevgililer günü arkadaşlarım anlatıyor işte babam her sevgililer gününde anneme hediye alırken bana da alıyor sadece iki aşkım var biri sen biri annen falan diyor diyolar ama benim babam zaten yaşlı bunu hatırlamaz bile ve çok kaba beni sürekli ötekileştiriyor sonra niye gelip benimle konuşmuyorsun diyor ama her yanına gittiğimde bişey istiyor veya bağırıyor. Annem desen tek yaptığı bana bağırmak, yok evdeki işleri benim yapmam lazımmış benim görevimmiş. Ben onunla konuşmaya çalışıyorum asla bağırmıyorum ama o dediğim her sözü kötü yöne çekme çabasında. Ergenlik dönemime kadar herşeyi konuşurduk ergenlik dönemimde onun da yaşlanma zamanlarıydı sanırım asıl naz yapması gereken benken ona bişeyler oldu ve ne desem bağırıyordu. Dövmediğine şükür artık bardağa dolu tarafından bakmak gerekir ya tek dolu tarafı bu sanırım. Sen zorla da olsa bi telefon aldırmışsın. Benim bir telefonum bile yok fazla değilmi ama bu. Lazım olduğu zaman günler öncesinden babama yalvarmaya başlıyorum yılda 1-2 kere telefonunu almama izin veriyor neyseki. Arkadaşlarım ailesiyle yaptığı şeyleri anlatırken bozuntuya vermeden uzaklaşıyorum çünkü sıra bana gelince anlatacağım tek şey yaşlı annemin ve babamın bana ne kadar mükemmel ve pürüzsüz bağırdığı olucak sanırım. Daha o kadar şey var ki fazla uzun oldu özür dilerim.