Ailemden nefret ediyorum onlara katlanamıyorum artık ne yapmalıyım?

Son bir kaç yıl da onlara karşı olan her şeyim değişti. Kendileri çok baskıcı ve dindar. Sırf helal değil diye küçüklüğümden beridir abur cubur asla yedirtmiyorlar, artık bu benim için pek bir şey değil gerçi... Her neyse onlar da çok değişti. Kötü yönden. Babam tamamen pinti br adama dönüştü, ihtiyacım olan bir şeyi almak istediğim de bile çok sinirleniyor. Bağıra çağra para/kredi kartını veriyor. Neden böyle bir insana dönüştü bilmiyorum aslında eskiden babamla çok iyi anlaşırdık. Neredeyse her hafta beni gezmeye götürür bol bol para harcardı :/ Ama şimdi ailecek bile dışarı çıkmıyoruz... Annem ise her konu da bana o kadar baskı yapıyor ki bazen sinir krizi geçiriyorum. Çıldırıyorum. Bana kafayı yedirtiyor. Her şeyimin mükemmel olmasını istiyor. İki dakika dediği şeyi yapmazsam çok kötü bir şey yapmışım gibi bağırıp çağırıyor. Asla anlaşamıyoruz. Ben her seferinde aramızın güzel olması için çok çabaladım. Yeri geldi, ettiği hakaretlere sustum, ses çıkarmadım. Yeri geldi onu yumuşatmak için anne kızların kullandığı güzel hitap şekillerin ettim. Her şeyi denedim ama yine hiç bir şey değişmedi. Sanki benimle iyi olmak istemiyormuş gibi...

Abim. O çok değişik. Bazen aramız çok iyi oluyor bazen ise birbirimizden ölesiye nefret eden düşmanlar gibi oluyoruz. Aslında ev de birbirimizi en iyi anlayacak kişiler biziz ama o inatlaşıyor. Abim babama karşı laf edemez. Ben de edemem. Ama anneme karşı tam tersi. Bazen anneme o kadar çok bağırıp hakaret ediyor ki ben inciniyorum...
Ama ben anneme kendimi iki dakika savunmaya çalıştığım da bana onunla öyle konuşamayacağımı söyleyip azarlıyor. Bunu asla anlamıyorum. Tam bir aptal... Ama evde en nefret ettiğim kişi annem. Bazen ondan o kadar nefret ediyorum ki öldürmek istiyorum. Kafasını tutup masaya çarptırasım geliyor. Biliyorum. Nasıl böyle düşünebilirsin diye içinizden geçirebilirsiniz ama bu isteğe engel olamıyorum. Doğru düzgün hiç arkadaşım olmadığı için de dışarı çıkıp kafamı dağıtamıyorım. Doluyorum. Patlayacak gibi oluyorum çoğu zaman. Kime anlatabilirim ki bunları. Kimseye güvenemiyorum. Bir gün bana bunları koz olarak kullanabilirler diye anlatmıyorum. Ama böyle de acayip doluyorum. Ne yapacağım? Onlara muhtaç olmak istemiyorum. Biraz olsun özgür hissetmek istiyorum...