Ailemden nefret ediyorum

Bende ailemden nefret ediyorum hani olur ya anneni daha çok seversin bir tik yakın görürsün ama bende öylede değil bilmiyorum bazen düşünüyorum belkide onlara karşı üzüntü ve kızgınlığımdan dolayı nefretle karıştırıyorum diye ama gerçekten çocukluğumdan beri o kadar çok şey yaşatılarki bazen onlara karşı nefretimden boğuluyorum. Benim babam çok dinine düşkün birisi annemde öyle ama öyle böyle değil aşırı ; mesela küçükken bizim ilkokulda bir gösterimiz vardı orda kızlar şort falan giyecekti herkes bende mecbur giymek zorundaydım tabi o zamanlar çok heyecanlanmıştım 6 yaşımda falandım sonra anneme dedim işte köstümü giyecem diye annem okula geldi köstümü gördü ve herkesin ortasında çok terbiyesiz bişe bu ben kızıma giydirmem asla falan demişti o gün nasıl utandığımı anlatamam kendimi zor tuttum arkadaşlarım bana çok değişik bakmışlardı annem gittikten sonra ben lavaboya gidip bir tenefüs boyunca lavaboda ağlamıştım , o yaşta bir çocuk ne için ağlar en fazla işte oyuncak almadılar diye ben ozmn içimden 'annemden nefret ediyorum' diye diye ağlamıştım hayatım boyunca hep bişeler yapmak istedim ama onların geri kafalılığı beni bitirdi. Mesela şöyle soyliyim ben daha 13 yaşındayken bana dedilerki sen artık büyüdün kapanmalısın ama ben onların dediğini yapmadım 18 yaşıma geldim ve aslada böyle bişe istemiyorum , bir kere biz dışarı çıkıyoduk ben işte t-short pantolon giymiştim bana gelip demiştiki kızım yanımda böyle dolaşınca ben utanıyorum böyle bir cümleyi annemde kurmuştu bana daha önce. Aslında keşke sadece din üzerinde zorlasalar böyle tatlı dille falan anlatsalar ama babamın bana şiddet uygulaması çok ağırıma gidiyor. bir kere anneme kahvaltı kaldırıken yardim etmedim " benim bu annemde salağın önde gideni çok afedersiniz " ama işte gidip babama söyledi bide kendini arındırarak yapıyo işte sonra ilk başta söz dalaşına girdik sonra geldi babam beni odaya aldı kapıyı kilitledi eline kemerini aldı beni o gün kaç dakika dövdüğünü hatırlamıyorum bile kafamı duvarlara vurdu en son boğazımı tuttu sımsıkı beni öldürmekle tehdit etti daha öncede bunu yaşamıştım çok kez beni öldürmekle tehdit ediyodu bu sefer beni gerçekten öldüreceğini hissetmiştim annem o sırada ne mi yaptı hiç sesini çıkarmadı bile babam kapıyı açtığından burnumdan falan kan geliyodu çok kötüydüm yere yatmıştım annem başıma geldi bana dediki sen bunları hak ettin az bile yaptı dedi ya bana söyleyin şimdi ben bunları hak edecek ne yaptım ha bir aile kızından utanırmı bir baba kızını öldüresiye dövermi bir anne böyle yaparmı gerçekten hep dışarıda başkalarının babalarını annelerini görüyorum içimden hep diyorumki keşke bende öyle olsam keşke benim babam o olsaydı diyorum gerçekten nefretin içinde kavruluyorum kendimi her gün ölüyormuş gibi hisediyorum ben enerjisi çok yüksek biriyim yaşamayı her şeyden çok istiyorum özelikle kendi istediğim gibi ama onlar başka şekilde yaşamamı istiyolar o şekilde yaşamaktansa ölmeyi tercih ederim. Bilmiyorum belkide ben biraz abartıyorum ama içimi dökmek istedim.

Ben de ailemden nefret ediyorum. Babamdan başka bütün uyelerden. Tək o beni iyi anlıyo. Amma bazen o da beni hayata karşı soyutuyo. Annemi demiyorum hatta. Yüzüne karşı bir şey söyledin, bağırmaga çağırmağa başlıyo. Ne bileyim dövmekle tehdit ediyo, dovuyo bile. Cocuklugumdan bəri psikolojimin içine etti. Sonra ben de çok dusunen, overthink birisinə çevrildim. Hatta onlar yüzünden bir ara çok ozguvensiz, əzik, gurursuz biri idim. Sonra kendi-kendime toparlandım çok ozguvenli, kendini savunan biri oldum. Derslerimde bile basarili biriydim. Dersleri demiyorum, hatta hayatta bile basarili biri idim. Etrafim da çok insan zekama hayran kalmıştı, boşlukta ola ola kendimi gelistiriyodum. Amma ne kadar ozguvenli olsamda o kadar da sevgiye, ilgiye ihtiyacım var. Saygisiz kız kardeşlerimden bile bahs etmedim. Hatta benden 4 yaş küçük olan kız kardeşim bana yapmadigi saygisizlik kalmadı. Yapdigi davranışlar çok iğrenç hırsızlık, yalancilik, ikiyuzluluk,3 tane sevgilisi olmuş hepsi de ayrı bi canım, ne kadar "yakın" arkadaşı olmuş hepsi bir-birinden tərbiyəsiz, yerini bilmeyen birileri idi. Kendisine ne kadar soylemistim onlardan uzak dur, iyi birileri değil hatta ne kadar arkadaşın arkandan vurdu sen yine onları savundun. O bana"sen kimsinde bana karisiyosun, kendim bilirim ne yapiyorum" hatta küfürler falan filan. Başarılarını söyle desem bir parmagi geçmez. Aile sirlarini kimese anlatma desek bile gidip onunla "sonsuza kadar"birlikte olacak arkadaşlarına soyluyo ve sonra siz tahmin edin noluyo. Ve en bomba tarafına geciyorum ANNEM ONU SAVUNUYO. Yuzu falan çok güzel, o kadar usta tapmağı ki her kes onu seviyo falan. E tabi annemde. 13 yaşında cocugun makyaj yapib dışarıya cikmasini demiyorum. Benden 8 yaş küçük ikiz kız kardeşlerimden bahs etmedim onlar bile terbiyesizleşmeye, saygisiz davranışlarda bulunmaya başladı. Sonra geliyo Annem ben bu kadar basarili, zeki olmama ragmen ne oluyo? siz tahmin edin. Kadının yüzünden ne kadar travma aldım. Önceler yüzüme kim bağırsa gözlerm doluyodu. Simdi Annemden başka kim yüzüme bağırsa gözlerim dolmuyo, kendimi savuna biliyorum. Annemle kavgalar ediyodum, kendini hakli saniyo. Sen benimle ugrasagina git kizlarinla uğraş, ne halt yediklerini fark et. Hatta neler neler yapti diyemiyorum. Basarili olduğum toplu yerlerde soylenende "benim kızım" diye tavirlara giriyo. Amma sonra başka toplu yer olmasın teyzemin yani olsun, orada asagiliyo, beni kötü hiss etdirdiyi. Arami onunla düzeltmeye çok çalıştim. Amma hayır gelmedi. Hatta bir sıcak, bir soguk davranması. HAYATIMDA ISTEDIGIMI YAPAMADIM MESLEGIMI BILE ONLAR SECMEGE CALISIYOLAR ONLAR YUZUNDEN NE KADAR INTIHARA KALKISTIM ONLAR HAYATIMI, HAYALLERIMI ELIMDEN ALDILAR. ANNEM TUTDU ZENGIN KOCA BUL EVLEN FALAN BEN KENDI AYAKLARIM UZERINDE DURMAK ISTIYORUM DEDIM. BENIM ISTEDIGIM TEK SEY ILGI, SEVGIYDI. BENI KULLANMANIZ YOK. NE KADAR COCUK HAYATINDAN BASARILI OLUP EBEVEYNLERINI YASLILAR EVINE ATIYO. BEN SAYGIMDAN YAPAMAM AMMA O SENIN COK SEVDIGIN, ARKANDAN KONUSAN, SAMAN ALTINDAN SU YURUTEN KIZIN YAPAR. DUA ET SANA ANNE DIYIP YANINDA KALIYORUM. BABAMDA BENI ANLASA BILE ONUN TARAFINI TUTUYO. O DA BENI NE KADAR EEYLE TEHDIT EDIYO. NE BILEYIM SENIN ICIN CALISIYORUZ BIZ OLMASAK BASARILI OLAMAZDIN DIYE. HA SEN BEN YEDIRIP MENTAL SAGLIGIMI EVEZINE MI ALIYOSUN, BURNUMDAN GETIRIYOSUN? BEN AVUKAT OLMAK ISTEMEME RAGMEN OGRETMEN OLMALIYMISIM, MUHENDIS OLMALIYMISIM. KAC YIL SABIR ETMELIYIM BEN SENI COK ANLIYORUM. HAYATINDA ILK AILELER COCUKLARININ HAYATLARINI MAHV EDIYO. ARTIK COCUK DOGURMAK, SAHIP OLMAK ICIN BELLI MIKTARDA PARA VERILMELI, HAKLARA SAHIP OLUNMALI.

BENDE ARTIK GERÇEKTEN ÇOK YORULDUM GEÇEN HAFTA PAZAR GÜNÜ Bİ TANE ÖDEVİM VARDI TEST KİTABIMDAN 47 SAYFALIK YENİ NESİL SORU MORMALDE HER ZAMAN YAPARDIM O HAFTA YETİŞTİREMEDİM VE ANNEM BANA SÖYLEMEDİĞİNİ BIRAKMADI ÇOK YALAN SÖYLEDİĞİMİ SÖYLÜYOR ÇÜNKÜ SİZDEN KORKUYORUM YA KORKUYORUM BANA HER GÜN BELA OKUYOR VE GERÇEKTEN YORULDUM BUNLARI YAZDIĞIMI GÖRSE VAH CANIM ÇOK MU YORULDUN NAPTINDA YORULDUN DER BEN BİŞEY YAPTIĞIMDAN DEĞİL SENDEN YORULDUM YA SENDEN BEN ANNEMİ SEVİYORUM AMA BAZEN ÖLSELER ÜZÜLMİCEKMİŞ GİBİ HİSSEDİYORUM ONLARDAN NEFRET EDİYORUM DEMEK İSEMİYORUM SONUÇTA ONLAR BANA BAKIYO EN UFAK Bİ DERDİMDE YANIMDA OLUYOLAR AMA ANNEM ÇOK YORUYO BENİ DAHA AZ ÖNCE YİNE TEST ÇÖZERKEN ODAYI BASTI (BİRAZ DİKKATSİZ Bİ ŞEKİLDE ÇÖZÜYODUM MAALESEF) VE BAZI SAYFALARI ÇÖZMEDİĞİMİ GÖRDÜ ARADA ODAYI BASIP KAÇ SAYFA ÇÖZMÜŞÜM DİYE BAKIYO ya da İÇERDEN ÇÖZÜYOMUSUN DİYE BAĞIRIYO NEYSE ÇÖZMEDİĞİMİ GÖRÜNCE NAPIYOSUN YARIM SAATTİR burada SEN DEDİ BENDE KONUYU TAM ANLADIM ANLAMAYA ÇALIŞIYORUM DEDİM BEN O KONUYU ANLAMADIM DİYE SAAATLERCE KAVGA ETTİ BENLE ALLAH BELANI VERSİN DEDİ BENDE BAĞIRDIM ALLAH BENİM BELAMI VERİR İNŞALLAH DEDİM AMİN DİYE BAĞIRDI ODA ŞİMDİ SİZ SÖYLEYİN BANA BU KADIN BENİ SEVİYOMU

Çok yoruldum bende hergun haksızlik nedeniyle üzülmekten 4 kardesiz ve en çok haksızlığa ugrayan benim diğer 3kardes cok iyi davranilirken ben en kotuleriyim gozlerinde oysaki dışardan akrabaklar beni en cok sever diger kardeslerim gibi yapmacik olmadigim için hepsi benden cok hatalar yapmışlardır ama hiçbiri benim üzüldüğüm yediğim dayaklar kadar dayak yemimistir Şu an 19 yaşındayım ve nasil bunlara maruz kalmisim diye uzuluyorum yedigim onca haksiz onun bunun dolup konuşmasıyla babamdan yedigim dayaklar okadar aci veriyorki bana oysa ablam kardeslerim daha beter hatalar yapmalarina ragmen benim hatam sevmekti aileme seviyorum duye karsi ciktim diye çok dayak yedim zorla evlendirmege calisldim zorla kapanildim oysa diger 3 kardesjm ise daha beter seyler yapmalarina ragmen kiz kardesim benden 3 yas kuçik istedigi saate dışarı çıkabiliyor erkek arkadsiyla bulusuyor gizli sakli yapsada en gozde çocuk o baban icin parsing takmaya karsi olan adam onun tamasina izin verdi kizlar gece dışarı çıkmaz diye bize bana kızan adam onun istedigi sekilde davranmasina izin veriyor ablamda aynı bir ben istedigim gibi olamiyorum okuyup kurtulmak cok istedim 2 yıldir çalıştım çabaladım kendi cabamla birsey oluyumm diye o da olamadı daha da yıprandım ablam kardesim dershanaye gidip uni kazanirken bana gelince sana para dokmem denildi ve izin verilmedi hep bir engeller içindeyim ve hiç mutlu degilim onlar gibi yapmacık ve şımarık olamiyorum dogrucu oldugum icjn sevilmiyorum onlar beni cok ispiklediler sikayet edip dovdurduler ben Şu an susuyorum bende onlar gibi mi yapmaliyimm. Bilmiyorum lutfen yardimci olurmsunuz

Aileden uzak yaşamak çoğu zaman daha iyi olur. Ben yurt dışında okuyacağım sırf ailemle daha fazla uğraşmamak için. aile dediğim de sadece annem. Babamı hiç tanımadım ama bir seferinde anneannem ona çok benzediğimi söylemişti. annem ailede sevilen biri değil o yüzden bütün akrabalarımızdan uzak bir şehirde yaşıyoruz. annem sevilecek birisi de değil zaten. her zaman herşeye sinirleniyordu. bana hiçbir zaman seçme hakkı vermiyordu önceden herşeyi kafasında kuruyor olmayınca da beni suçluyordu. ona göre ben şu an her sınavdan 100 almalıyım çünkü o kadar zekiyim ki düşük almam suç. nerden bilebilir ki hangi dersi kafam alıcak? resmen hayal dünyasında yaşıyor. annem yüzünden pek arkadaşım da yok. her gittiği yerde beni rezil ediyor. aslında dersleri umursayan biri değilim ama sırf annemden farklı bir yerde yaşamak için yatılı lise kazanıp ardından yurt dışına gideceğim. bu süreye kadar dayanırmıyım bilmiyorum. ama ailesinden nefret eden sadece sen değilsin. çoğu zaman aileler çekilmiyor. özel hayatına herşeyine karışıyor. birşeylere karar vermek istediğimizde de ben senin annenim/ben senin babanım diyip duruyorlar. peki biz kimiz? iradesi olmayan bir varlık mı ya da eşya mı?

Ben olsam umrumda olmaz "ne haliniz varsa görün ***" derim giderim. Aslında ben çok kötü bir dönemden geçiyorum ve ailemin pek umrunda olduğnu sanmıyorum. Kendimi çok yalnız hissediyorum ve bu yalnızlık hissi insanı öldürüyor çürütoyo ve yavaş yavaş yiyip bitiriyor. Bu yüzden herkesten nefret ediyorum ama ailemden de etmek istiyorum. Çünkü kimseyi önemsemek istemiyorum. Bu yüzden bu yazıyı gördüm ve biri bana öyle derse yemin ediyorum ki ağızlarına ***** ve ordan defolup giderim birdahada gelmem. Bend aileme bir ders vermek istiyorum. Varlığımın kıymetini bilmeyen yokluğumla cezasını çeksin

Öncelikle kaçmak çözüm değil boş ver dayan ben niye buraya geldim onu anlatayım hepimizin sorunu bir aile aslında anlamak lazım ama anlayamıyoruz çünkü yorulduk alttan almaktan yorulduk Annemide babamıda çok seviyorum ama bazen çok yoruyorlar mesela Babam sürekli benden bir şeyler ister oflasamda puflasamda yaparım bazen şikayet ederim sen yap erkek kardeşim yapsın derim biz erkeğiz der (nasıl zihniyet ya) kızarım bağırırım sürekli bende altta kalmamaya çalışırım bazen yapmam ama çoğunlukla bağırdığı için yapmak zorunda olurum annem hep babama destekler ben ne yaparsam yanlış ama babam haksızda olsa annem için hep öncelik bazen annemi öpmek isterim sarılmaya çalışırım hep iter kızar bağırır çok yoruldum çok bıktım uğraşmaktan çabalamaktan geçen gün babamla bir şey yaşadım o ne derse yaparım bir gün sofradayken yanındaki suyu uzatmasını istedim bana nasıl bağırıyor sanatsın ki küfür ediyorum yanlış bir şey yapıyorum bende bağırdım baya atıştık genelde hep üste çıkmaya çalışır

Bende benzer haldeyim. Annem beni sever ama kuralları cezalarıyla çok ileri gider babam beni gram sevmez en küçük bir hata yapsam boğazımı sıkar. Ben hadi annemi az birazcık seviyorumda babamdan nefret ediyorum. Aslında babamada anlayışlı olmaya çalısıyorum dedem ona baya kötü davranmış dedeme üvey annesi cehennemi yaşatmış ondan böyle ama hiç "benim psikolojim iyi değil, çocuk yapmayayım ona zarar veririm." Diye düşünmüyorlar! İleride meslek sahibi olup kurtulacağım. Artık aileme sinirimden kardeşime zarar verecem diye korkuyorum. Umarım meslek sahibi olup kurtuluruz tez zamanda.

Arkadaslar bende anlatmak istiyorum.. biliyorum ki hicbir sey kolay değildir herkesin bi sınavı vardır ama en ağırı da ailenle imtihan olmak babam 6 yaşımdan beri herkesin icinde bana dayak atan bana igrenc kufurler eden yine ayni sekilde herkesin icinde orama burama dokunan biri (13-14 yaşımda bu istismari yapiyodu) ve daha nice igrenc seyler simdi 21 yaşındayim 6 dan sonra asla disariya cikamam universiteyi ailemin yasadigi sehirde okuyorum hicbir zaman uniden arkadaşım olmadi cunku buna firsat vermediler kafayi yemek uzereyim o kadar zor ki ilaçlar bile ise yaramıyor...