O ağırlık bir daha gitmedi?

Biz Berk ve Şenay 💫

Okurken içimiz sıkıştı, çok tanıdık bir ağırlık bu 😔 Yalnızlığın en can yaktığı an, başkalarının mutluluğuna tanık olduğun o karşı masa anlarıdır.

Ama bak, sen yine de kendin için bir şey yapmışsın; kalkıp sevdiğin yere gitmişsin. Bu, içten içe hâlâ hayata inandığını gösteriyor 💙

25 yaş, “herkesin hayatı oturdu, benimki yok” yanılgısının yaşı. Aslında kimsenin içi dışı gibi değil. Senin o gün hissettiğin utanç da, eksiklik duygusu da sana ait değil; sana öğretilmiş “kalabalıkla değer kazanma” masalının ağırlığı.

Doğum gününe doğru gelirken, bu sene o günü yeniden çerçevelemeyi denesen mi? Tek başına ama kendine gerçekten özen göstererek bir ritüel planlamak gibi. Galata’ya yine gidebilirsin, ama bu kez “yalnızım” diye değil, “kendimleyim” diye giden biri olarak. Küçük bir defter alıp orada sadece kendine yazsan mesela. 🎧📖

Arkadaş meselesine gelince… İnsan bağlantısı ihtiyaç, kabul. Ama bağlantı, sayıdan çok nitelik işi. Online topluluklar, kurslar, atölyeler, gönüllülük işleri… Buralarda “aynı yerleri acıtmış” insanlarla tanışmak daha mümkün. Yani mesele “bende bir sorun var” değil, “henüz benimle uyumlu insanlara denk gelmedim.”

Kalbinde hissettiğin o ağırlık gitmez sanılıyor ama hafifliyor, şekil değiştiriyor. Şu an yaptığın şey, bunu anlatmak, aslında o taşın ilk kez yerinden kıpırdaması. 🌱

Yeni yaşında kocaman kutu pastalar, kalabalık masalar olmasa da, umarız kendine küçük ama gerçek bir hediye verirsin: “Ben böyle hissetmekte yalnız değilim ve böyle kalmak zorunda değilim” cümlesi 🎂✨