Bir Yetimin Günlüğü

Benim hayatımın küçük bir bölümü, yaşadıklarımın 10'da 1'i bile yazmıyor.Yazarken ara ara ağladım, yazmam biraz zaman aldı. Okursanız beni hissedersiniz.

Ailem ile tanıştım

Sene 2006 sonbahardı anneannem ile yaşıyordum, babam ve annemle ilk kez o sene tanıştım. Babamın doğudaki askeri görevi bitmiş, annemin tayini ile Ankara'da göreve başlamıştı. 1.85 boyunda iri yarı bir adamdı babam, eh yalana gerek yok ısınamamıştım adama. Annem de kısaydı, babamın yanında komik bir görüntü oluşturuyordu.

Yeni hayat : disiplin, şiddet, taciz

Babamın gelmesiyle anneannemin yanından jet hızıyla ayrıldık, askeri lojmanlara gittik. Hiç arkadaşım yoktu, buradaki çocuklar beni sürekli dışlıyorlardı. Küçükken ufak tefek bir çocuktum, rahat rahat dövdüler yani gücüm yetmemişti. Bir gece vakti fazla içilen suyun ardından altımı ıslattım, annem durumu farketmiş, babama haber mi verdi yoksa babam uyandı mı bilmiyorum, beni uyurken saçımdan tutup yerde sürükleyerek banyoya soktu, soğuk suyun altında, sopayla dövdü, yere baktığımda çekmenin şiddetiyle dökülmüş saçlarımı görüyordum. O gece aklımdan hiç çıkmıyor.

Babam abimi dövmezdi ona saygı duyardı, küçükken sorunlu çocuk bendim, çünkü anneannemin yanında disiplinden uzak bir yaşantı sürmüştüm, abim hep onların yanındaydı. Yataktan kalkar kalkmaz yataklarımızı toplardık, kıyafetlerimizi her zaman düzgün ve özenlice katlar yerleştirirdik. Öğretmenimin kızması ve arkadaşlarımın baskıları sonucunda okula 80 gün boyunca gitmedim ve bu durum öğrenildiğinde fena bir dayak yedim.

Her şey elimizin altındaydı, sene de iki tatil yapardık, bilgisayarım oldu vs. ama hiçbir zaman anneannemin yanındaki kadar mutlu olamadım. Küçüklükte şefkat ve merhamet hissini hiç göremedim belki de bundandır, bu hisse bu kadar aç olmamın sebebi.

Benden 3 yaş büyük arkadaşımın abisi tarafından tacize uğradım. Bunu paylaşmak istemiyorum, özür dilerim.

Babamın ölümü ve sonrası

Babam askeriyeden emekli olmuştu, kurduğu şirket ve yazdığı onlarca kitap satılmadı, battı. Herkese hava atan kibirli adam, ağzını açmıyordu, sessiz sessiz bir köşede oturup sigara içiyordu. Zaten koah hastası da olmuştu, çok geçmeden, ormanda kendini asmış, bize söylenene göre son anda vazgeçmiş ve debelenmiş biraz ama kurtulamamış, öldü... Annem, baban kendini asmış oğlum dedi. O da kendinde değildi, dayım psikolojim bozulmasın diye yaptı herhalde, anneme bağırdı susturdu. Tamam dedim...

Farklı bir yere bölgeye taşındık, varoş bir mahalleydi. Okulun ilk günleri hiç okula gitmedim, çünkü öğretmenler sürekli baban ne iş yapıyor diye soru sorarlardı, ben utanıyordum, çocukluk işte, öldü diyemiyordum ve sonunda kaçınılmaz olan şey bütün sınıf tarafından öğrenildi.

Bana sahip çıktılar, lojmanlardaki şımarık çocuk gibi değillerdi, beni sevdiler, özgüvenim yerine oturmaya başladı. Beni koruyup kollayan, gözümü açan arkadaşlarım sayesinde çok büyük adımlar attım, insanlarla konuşmaya başladım, sosyalleştim. Hayatıma bir kaç kadın girdi. Yatağımı babam öldüğünden beri hiç toplamadım, sigaraya başladım, babamla aynı sigarayı kullanıyormuşuz bugün onu farkettim. Aklıma yaşadıklarım geldi, içimdekileri dökmek istedim, o artık kullanamıyor ama ben onun için şimdi bir tane yakacağım.

Okuyanlara teşekkür ediyorum.