Üzdüğün Kadar Üzülürsün, Yapma Böyle Arkadaş!

Merhaba Dostlarım; Hepimiz insanlara değer veririz. Bazen fazla, bazen az, bazen ise ederi kadar. Ama ben herkese çok değer veririm dostlarım. Bazılarına o kadar çok değer verdim ki, sonunda pişman olan yine ben oldum. Bazen öyle çok bağlanırım ki körü, körüne tarifi olamaz. Bu bence' de siz değerli kardeşlerimle duygularımı, düşüncelerimi paylaşacağım. Hislerimi kaleme alıp satırlara dökeceğim.

Ya onu kaybedersin, ya da kendini mahfedersin

Ne güzel' de söylemiş, Hz. Mevlana değil mi? Bazen bu son diyorum, bu son, hiç kimseye fazla değer vermeyeceğim diyorum. Sonra' da bir bakıyorum, kendime vermediğim değeri vermişim. O kadar çok merak etmişim ki, acaba oda beni merak edip, düşünüyor mu acaba diye kendimi sorgular olmuşum be arkadaş.

Dünyalara sığdıramadığımız insanlar, bizi bir 'ELVEDA' Ya sığdırırlar

Ben 20 yaşında bir insanım. Bana sorsanız, 20 senede bu hayatta en çok neyi öğrendin diye, insanların göründüğü gibi olmadığıdır. Bazen öyle çok sahipleniriz ki, canı yansa, canımız yanar. Hiç gitmeyecek deriz, evet bu farklı, bu diğerleri gibi değil değişmez deriz. Peki ne olur sonra ? O dünyalara değişmeyeceğimiz insan bizi sadece bir 'elvedaya' sığdırır. Kırgınım bu aralar ben, belki kendime, belki yaşanmışlıklara, belkide sadece hayalini kurduğum ama hiç yaşanmayacaklara.

Hayat dediğimiz şey, 3 gündür arkadaşım

Önemli olan yaşamak, nefes almak değildir bence, insan dediğin zaten yaşıyor. Önemli olan seviyorum demek' de değildir, kalp dediğin zaten atıyor, marifet ritmini değiştirebilmek' de. Hayat 3 gündür arkadaşlar. Dün, bugün, ve yarın. Dün geçti, bugün bitti bir yarın kaldı yaşamadığımız. O yüzden kimseyi üzmeyin, duyguları ile oynamayın, hiç gitmeyecekmiş gibi davranıp, uzaklaşmayın o insandan. Yaşamıyormuyuz zaten bu çamurlaşmış dünyada ? Önemli olan 'insanca' yaşayabilmek bana göre. Sevdiklerinizi üzmeyin, bir insanı sevmeseniz' de değer verin, kalp kırmaktan korkun arkadaşlar. Belki kalbin kemiği yoktur ama, en çok kırılan yer' de orasıdır. Ben kırmaya kendi ailemden başladım, sonra dostlarım geldi ardından. Ama düşündüğüm zaman, kendimi kırdığım kadar kimseyi kırmamışım diyorum geçmişe bakınca. Kırıldığım kadar, kırmamışım diyorum.

Değerli arkadaşlarım; Ben #Kroogenç bu bence' de sizlere içimden geçenleri, özgünce yazdım. Ben sustum içimdekiler konuştu sizlere anlatırken bunları. Umarım sizde beğenerek okumuşsunuzdur. Bu tür özgünce farklı türde benceler yazmaya devam edeceğim. Kendinize iyi bakın

Hoşçakalın...