Özür Dilerim Kalbim, Sen Bunu Hak Etmedin...

Bazı insanlar vardır hiç gereği yokken bir anda hayatımızda bitiveren ve asli görevleri hayatımızı mahvetmek ve bizi depresyondan depresyona sürüklemek olan... Size bunlardan ve biraz da yaralarımdan bahsetmek istiyorum.

Bundan dört ay önceydi bir mesaj aldım önemsememiştim cevap bile vermedim. İki ay sonra yine aynı kişi ve akıllı ben yine cevap vermedim. Bir hafta sonra yine aynı adam ve benim çekeceğim varmış ki bu sefer cevap verdim. ''Efendim?''

Neden geldin neden? Madem gidecektin neden geldin, neyin ısrarıydı bu?

Öyle iyi bir maskesi vardı ki... Uzaktan bir yerlerden tanıyordum zaten onu. Çok geçmedi üstünden arkadaşım oldu, dostum oldu, evimden ailemden uzak yaşadığım bu yerde ailem oldu, yuvam oldu. Sımsıkı tuttu elimden bırakmayacakmış gibi. Ben hep mesafeli durdum insanlara ama o öylesine güzel bakıyorduki bana, içimi ısıtan bakışlarına sarıldım bende. Kirpiklerinin sayısını bilirdim, kaybolurdum bazen gözlerinde.

''Neden bakıyorsun bana öyle?''

''Kirpiklerin çok güzel, kıskanıyorum :) ''

''Senden güzel değiller.''

Kirpiklerini sayacak kadar deliydi bu yürek sana. Beni unut, bunu unutma.

Tüm güzel rüyalar gibi sürmedi fazla. İnkar edemem sevdim, ona ailem dedim öylede oldu. Miadı dolunca da yalan oldu herşey. Buluşacaktık bir ay önce tabi herşey yolundaydı o zaman. Haber bekledim bütün gün buluşacağımız saatte geçti hazırdım onu bekliyordum. Aradım defalarca açmadı, mesajlarıma cevap vermedi. Aradı gece 22.00 gibi, buruk bir halde dinledim üç beş kelimesini. Sonra konuşalım ailevi sorunlarım var dedi. Tamam dedim sonra dediğin nedir ki gelirdi elbet ama gelmedi. Bekliyorum halâ...

Mevsim değişti karlar yağdı yüreğime, içime aktı gözyaşlarım. Kesin bir şey de diyemiyordum ki kalbime unut diye. Bu adam ellerimi tuttu o güzel gözleriyle baktı yüreğimi görürcesine. '' Seni seviyorum, evlenelim! '' dedi bana şimdi ne oldu da böyle olduk?

'Ben eve gidiyorum yarın' dedi geçen hafta. 'Yolcu edeyim seni' dedim. 'Geç saatte bincem almaya gelirsin beni' dedi. Seninle beraber yolculuk yapalım eve beraber gidelim derdi hep. 'Araba alcam daha cok gideriz beraber merak etme' dedi. İnandım ona.. Bir süredir öyle soğuktu ki ama yine de inandım bilmiyorum belki de inanmak istedim.

Ertesi gün iyi yolculuklar demek için aradım otobüs saatinden önce açmadı. Bir saat sonra uyuyordum duymadım dedi. Arkadaş otobüse binmeden uyumaya başlamış... Tekrar aradım açmadı yine meşgule aldı bu sefer.

''Neden cevap vermiyorsun?''

''Peki, benim elimden gelen bu kadar, iyi geceler.''

Yine bir cevap alamadım. Bişeyler düğümlenmeye başladı boğazıma, ağır geliyordu bu yaşadıklarım. Ben zaten zayıf bir insandım bu yüzden bağlandım sana o kadar. Neden böyle adice gittin ki hayatımdan? Seni istemiyorum artık desen bile tamamdı neden oyaladın? Bir şey talep etmezdim senden, benim mücadele etmeye gücüm yok.

Benim gibi birini istemiştin hep ne oldu da bu hale geldik güzel gözlüm?

Bugün paylaştığı bir fotoğrafı gördüm çok şaşırdım. Bir cafede mutlu mutlu gülümserken verdiği bir poz. Mutlu olmasında bir sorun yok tabi ancak ben onu en güneyde sanarken, ben onun ailevi sorunlarıyla uğraştığını düşünüp üzülürken o en kuzeye gitmiş yılbaşı tatili için. Bilmiyorum belki gerçekten sevdiği insan da yanındadır. Düşünmemeye çalışıyorum ama üzülüyorum. Bana neden yalan söylesin ki ben hala inanamıyorum bu kadar karaktersiz olabileceğine.

Ne düşünsem bilmiyorum artık, arap saçına döndü hislerim. Bir burukluk var üzerimde paramparça bir kalp taşıyorum sanki. Bembeyazsın diyor arkadaşlarım doktora gitmemi söylüyorlar. Anemidendir evet var ilaçları tedavi edilir. Söylesene doktor kalbim n'olacak peki? Vereceğin hangi ilaç kapatacak bu yarayı? Bana bir akıl ver ne diyeyim beni almaya gel derse? Der mi ki acaba? Derse eğer gider miyim yalan söylediğini bile bile?

Vardı ya hani bir filmde, silebilir misin kirpiklerini hafızamdan, silebilir misin o bakışlarını söyle???

Öyle işte. Biliyorum dünya da daha önemli dertler var insanlar neler neler yaşıyor biliyorum. Yalnızlığımı paylaşmak istedim sizinle sadece. Var işte böyle insanlar bilirsiniz.

Hiç gereği yokken hayatımıza giren insanlar. Hiç gereği yokken karşımıza çıkarlar. Hiç gereği yokken gününü, haftanı, ayını, belkide yıllarını alırlar. Hiç gereği yokken gece-gündüz aklından geçen her düşünceye bulaşırlar. Hiç gereği yokken seni istemediğin kadar mutlu ederler. Hiç gereği yokken hayatını değiştirirler, belki de eski hayatını unutturacak kadar. Sonra hiç gereği yokken hayatından çıkıp giderler.