Özür dilerim seni üzeceğim için

Sevgili dedeciğim,

Okumayacağını bilerek sana bu mektubu yazıyorum. Sana doyamadım. Sen gittiğinde çok küçüktüm. Yüzünü hatırlıyorum ama. İnsana huzur veren bir yüzün vardı. Biliyor musun bazen aynaya baktığımda sanki senin gençlik fotoğrafını görüyorum. Her kesten senin iyi bir insan olduğunu duydum hep.

Teşekkür edemedim sağlığında. Küçüktüm dedim ya yüzünü hatırlıyorum sadece. Lisedeyken bir film seyretmiştim beni etkileyen. Kapıdaki Düşman (Enemy at the gates). Vasiliy Zayçevi çok sevmiştim. Sonra öğrendim ki sen de Stalingradda savaşmışsın. Üstelik Vasiliyi tanıyormuşsun şahsen. Amcalarıma babama anlatmışsın hatıralarını. Pek fazla konuşmazmışsın ama. 1938-1945 yılları arasında orduda olduğun için savaşın dehşetini yaşamıştın belliydi.

Sen yoktun ve uğruna savaştığın SSCB çöktü. Yetmedi savaş çıktı. Amcamı askere aldılar. Afganistan'da askerlik yaptığı için tecrübesinden yararlanmak istemişlerdi. Paraşütçü olan amcam. En büyük oğlun. Pilot olan oğlun da savaştaydı. Diğer amcalarım da piyadeydi. Hepsi döndü sağ salim.

Kaybettik... Topraklarımızı aldılar elimizden...

Şımdi üzerinden yıllar geçti. Uzun süren bir ateşkes var. Tüm torunların askerliğini yaptı farklı birliklerde. Her yıl belli tarihlerde ciğerim kanıyor. Savaş kurbanlarını gördükçe, onların anlattıklarını duydukça delirecek gibi oluyorum. Sen anlarsın beni. Dünya savaşı gördün sonuçta.

Tüm avrupayı Faşist işgalinden kurtarmıştınız. Tüm halklar kardeş olmuştu sizin zamanınızda. Ama sonraki nesil kardeş olmadı dede. Düşman oldular. Irk ayrımı yaptılar, öldürdüler, soykırım yaptılar. Bazen bizi düşman ilen eden canlıların ağızlarından çıkanlar barışa dair tüm ümitleri mahvediyor.

Seni üzeceğini bildiğim halde yazıyorum bunları. Yaşasaydın çok üzülürdün.

Özür dilerim...