''Seni üzmek istemiyorum'' gibi bahaneleri söylemeyin artık, bık-tık!

Gerçekten depresif olan insanın çöküntüleri derin olur. Bu bir çukur gibidir, kendisini o çukura mahkum hisseder ve ona uzatılan yardım elini tuttuğunda yerinden kaldırılamayacak kadar ağırlaştığını düşünür. Bunun sevgisiyle ilgisi yoktur, istemesiyle de yoktur. Senin bir süre sonra bu durumdan yorulacağına ve ikiniz de iyiden iyiye yıprandıktan sonra kaçınılmaz olarak ayrılacağınıza kanaat getirir. Bunun yükünü de üstünde hisseder, sevdiği insana uzun süre işkence etmeye hakkı yoktur ona göre ve ne zaman bu yükü hissetse, zaten depresyonda olan bilinci daha da ağırlaşır ve onu daha da dibe çeker çünkü kendisini kurtaramadığı gibi seni de sürüklediğinden emindir. Karamsar bakar, gözü adeta "yokluk"tan öte bir şey göremez. Onun dünyasında her şey solup çürümektedir. Zihninin içi ağır kokar, düşünceleri bulanıktır.

Gerçekten bu yapıdaki biriyse, ağır zamanlarında kimseyle iletişimi kalmaz. İnsanların onu anlayamayacağından emindir, kendisi bile kendisini anlayamamaktadır. Günlük hayatın koşuşturmacası boştur, yataktan kalkmadan günler geçirebilir ve bu tembellikten değildir. Bedensel fonksiyonları yerindedir ama zihni sanki bataklığın dibine çekilmektedir ve her şeyden uzaklaştığını görür. Bu aşamada kişiyi hayata sevdiklerine olan bağının bağladığı söylenir, ama kişi o bağlardan ötürü sorumluluk duygusu hisseder ve bu onda zincirlenme hissi yaratır.

Depresyon aslında vücudun fizyolojisinde meydana gelen bozukluklardan birisidir. Moralle aşması zordur, kişinin en az vücudu kadar beynine de iyi bakmasını, psikiyatrist desteğini gerektirir.

Tabii ki bahsettiğin kişinin bu durumda olup olmadığını ben bilemem. Ama depresyonun yıkıcı etkilerine ve ilişkiye verebileceği zarara aşinayım. Eğer durumu böyleyse olayı gerçekten kişisel almaman gerekir. Doğru olsun ya da olmasın, başta kendisi ve sonra senin için iyi olduğunu düşündüğü şeyi yapmış. Ve unutma, depresyondaki birinden bencillik yapmamasını veya doğru kararlar alabilmesini beklemek beyhudedir.

Güzel bir düşünce ve son derece mantıklı. Olayın içeriğide tamamen şu; Erkek kız arkadaş edinmek ister ve bulur. Bununla bir müddet sıkca vakit geçirir ve kendini diğer aktivitelerden soyutlar. Bir müddet sonra bu durum erkek açısından sıkmaya başlar ve tüpü biten tofaş gibi teklemeye başlar. Kıza tüp bitti dememek için çeşitli bahaneler bularak araçtan indirmeye çalışır ama kız inmek istemez. Bunu hisseden erkek psikolojim bozuk, benimle bu yolculuk gitmez, sen mercedeslere bmw lere layıksın demeye başlar. Kız istemesede bir şekilde iner ama aklında hep bir şüphe kalır. İstemese beni arabadan atardı ama atmadı yolda kaldık der. ( sende bu yok kavramışsın olayı)
Erkeğin ayrılmak için bahanesidir tüm bunlar tek hatan en başta anlayamamış olman. Bir ilişkide bir taraf bırak ayrılmayı, aklından geçirmişse bile o ilişki artık yok hükmündedir. Keşke kalbine söz geçiripte ısrar etmeseydin sadece tamam deyip yoluna baksaydın. İşte o zaman koyardı ona ve seninle birlikte o tekleyen arabadan inip yürürdü. Sağlık olsun diyelim. Hakkında hayırlısı

benimde yıllardır süre gelen bir depresyonum var. nedeni de yok çok başarılı bir öğrencilik hayatım oldu ailemin durumu iyi sevdiğim kızla beraberdim. bu yüzden 2 yıllık ilişkimi sonlandırmak zorunda kaldım. onu kendimden çok seviyordum benim yüzünden mutsuz olmasını istemedim. arkadaşlarıyla gezmesi depresyonun olmadığı anlamına gelmez ayrıca. ayrıldığım kızı hala seviyorum, bu kronik depresif halime bide aşk acısı eklendi. fakat ben yalvarmama rağmen dönmedi geri. elimden gelen tek şey onun resimlerine bakıp içmek artık. 1.5 yıl oldu ayrılalı fakat aklımdan hiç çıkmıyor. 3 ay önce nişanlandığını öğrendim kahroluyorum. ailem üzülmesin niye mutlu rolü yapmaktan bıktım artık.

bazen neşeliyim ama gellikle mutsuzum çoğu zaman intiharı düşünüyorum. kimseyle samimi olamıyorum. şu an hiçbir arkadaşım yok; bu kendi seçimim. insanlar beni sıkıyor. anti-depresanlar kullandım fayda etmedi. ya böyle yaşamaya alışacağım, ya da bu benim sonum olacak. yaşamayan bilemez gerçekten çok kötü bir durum.

Bahane dediğin durumları, arkadaşının bahsettigi o çukur nedir, depresyon nedir biliyor musunuz? Yaşadınız mı yıllarca depresyonda? Benim 10 yılım gitti. İnsanlar ne kadar katlanır sanıyorsunuz? Bıkmayacağınızı bunalmayacağınızı nerden biliyorsunuz? İnsanın kendisi bile zor tahammül ederken, sevgilisi ne kadar katlansın? burada yıllardan bahsediyorum aylardan degil. Tam bitti derken yeniden ortaya çıkabilir bu meret. Bilemezsin.
Ben normal insan gibi hissetmek nasıldır onu bile bilmiyorum artık. O kadar diplere vurduğum oldu. Arkadaşlarım normal hayat sürerken, ben bu depresif hayatın sancılarını çektim. Öyle dışardan gözüktüğü gibi değil. Ben kimseyi hayatıma almıyorum bunlar yüzünden. İnsanlar soruyor evlilik be ne zaman, ne evliliği diyorum ben. Basit geliyor insana. Arkadaşın doğru olanı yaptı. Ben de benzerini yaptım. Kiz da ne laflar etti bana. Bu tünelin sonunda ışık görünmüyor çünkü. Ne kadar toparlarsan birşey kalıyor illa. Bizim hatamız böyle ilişkilere bulaşmak.

güzel yazmışsın ama birde şöle düşün
biri severken diğeri sevmiyorsa kendini kafeste gibi hissediyorsa kafesi daha da süslemenin ne anlamı var ki
bu her iki taraf için geçerlidir erkek olsun kadın olsun!!!
sen bayan olarak yaşadıklarını haklı olarak üzüntünü yazmışsın, birde tersten düşündüğünde sen hiç bişi hissetmio olsan ve çocuğu bıraksan, onun yaşadığı üzüntüyü bir düşünsene eğer gerçekten seviyorum ve değer veriyorum diosan mutluluğu tek taraflı düşünmiceksin, gerçekten değer veriyorsan gerektiğinde kendi mutluluğundan vazgeçip karşındakini bırakıp gidebileceksin!!!

Haklı olduğun konular gerçekten var. Ancak gururunu hiçbir zaman hiçe saymamalısın. Benim bu bencede çok üzüldüğüm bir nokta var ki ; 7 senedir hiç ters düşmeden anlaşabildiğin kişiden ayrılman olmuş. Böyle anlaşmak gerçekten her çiftin harcı değil. Herif eline gelen fırsatı tepmiş. Yapacak birşey yok. Ayrıca eğer mümkünse senin ve onun doğduğu ayı ve günü verebilir misin?

Bende son cümlelerde belirttiğin gibi istisna olanlardandım. ilk cümlelerde genelleme yapmasan daha iyi olurdu.
Benimde ailevi sorunlarım vardı , psikolojim bozulmuştu. Onu çok seviyodum ama her bulusmamizda kalbini kırıyodum.
çok üzülüyodum onu kırdığıma bende ara vermek istedim. Sonra 2 ay kadar sonra sorunlarım halledildi. Tekrar onunla beraber olmak istedim. Ama o o zamana kadar başkasını bulmustu.
O zaman anladımki en doğrusunu yapmışım.
çünki ara vermesek 2 ay daha onu üzecektim, onun yerine başkasiyla mutlu oldu. vicdan azabından kurtuldum. milleti yargılamadan tekrar düşün , genelleme yapma.

ben 25 yaşıma kadar ciddi bir ilişki düşünmüyorum , bundan dolayı da 6ay ile 1yıl dan fazla aynı kız ile çıkmam , ya ayrılıcam ya da aldatıcam , biliyorum huyumu , oyüzden fazla yanaşmıyorum kızlara , yanaştıklarım da evlenmeye niyetli olmayan kızlar